Recensie

In de druilerige grachtentuin komt ‘La voix humaine’ goed tot zijn recht

Grachtenfestival

Van klassieke muziek in het Amsterdamse hotel Pulitzer, tot zingen in de grachtentuin en livemuziek bij film: het Grachtenfestival heeft breed geprogrammeerd.

Grachtenfestival: ook film bij muziek, in ‘She Flies by NIght’ in EYE EYE Filmmuseum

Elk jaar vormt het Grachtenfestival een podium voor fris, jong talent. Zo ook aan het Firgun Ensemble, vijf studenten van de koninklijke conservatoria van Brussel en Antwerpen.

In januari dit jaar won Firgun (dat zoveel betekent als ‘blij zijn met het geluk dat een ander te beurt valt’) zowel het Storioni Willem Twee Concours als de Publieksprijs. Ondanks dat het strijkkwartet met klarinet er een drukke periode had opzitten met verschillende concerten in Nederland, brengen de musici hun gevarieerde repertoire met gloedvolle energie. Gedurende Rêverie Orientale van Aleksandr Glazoenov nemen de musici je mee naar melancholische oorden. Tijdens de montere noten van Sous le ciel de Paris van Hubert Giraud, waan je je even niet meer in de Saxenburgzaal van het Amsterdamse Hotel Pulitzer, maar wel flanerend op een boulevard op een zonovergoten avond in het Parijs van de jaren vijftig. Geheel in overeenstemming met het jaarthema van het Grachtenfestival slaagt het Firgun Ensemble er met hun fraai samenspel in het publiek dichter bij de muziek te brengen.

Hartverscheurende telefoon-monoloog

Dat was ook het geval tijdens de opera La voix humaine in de tuin van het Museum Van Loon. Enkele vrouwen beginnen de hartverscheurende telefoon-monoloog van de Franse componist Francis Poulenc af te steken. Twee figuranten staan op de trappen voor het Koetshuis, een andere stond daarnet nog tussen het nietsvermoedende publiek. In de keurige grachtentuin van het patriciërshuis kan je tussen de rozenstruiken en met het gefluit van vogels ten volle genieten van dit schouwspel. Beide sopranen, Renate Arends en Liza Vjera Lozica, slagen erin de rauwe realiteit van een man die zijn vrouw verlaat vol passie over te brengen. De vrouw klampt zich hartstochtelijk vast aan het laatste telefoontje met haar geliefde, als was dit het laatste telefoongesprek dat ooit op aarde zou kunnen gevoerd worden. “Maar lieve schat…”, jammert ze meermaals. Tijdens de finale van de lyrische tragedie begint het te regenen, maar dat deert niet. Integendeel: het druilerige, vergankelijke weer past perfect bij de harteloze sfeer van deze opvoering en de naar genegenheid smachtende vrouw.

Film met livemuziek

Waar intimiteit tijdens La voix humaine nog troef is, verdwijn je tijdens She Flies by Night anoniem tussen de massa in de grote filmzaal van het EYE. Via film- en geluidsfragmenten, van onder anderen Man Ray (L’étoile de mer) en Hans Fischinger (Tanz der Farben), word je naar de première van deze experimentele kortfilm van Flynn von Kleist en Luke Deane geloodst. De live muziek van sopraan Claron McFadden, violiste Christine Cornwell en organist Reinhard Siegert geven een extra dimensie aan deze vertoning die verder maar matig kan boeien.

De samenhang tussen de filmfragmenten is zoek en de verbindende teksten van de ravissante gastvrouw, een buikspreker, waren niet amusant. Met deze opvoering bewijst het Grachtenfestival wel dat het geëvolueerd is tot een veelzijdig evenement waar niet alleen klassieke muziek centraal staat, maar waarin ook ruimte is voor artistieke vrijheid.

    • Marthe Saelens