Opinie

    • Wilfred Takken

Say Yes to the Dress drijft op extravagance en pronkzucht, maar dat ontbreekt in de Nederlandse versie

Zap Stylist Fred van Leer presenteerde voor het eerst de Nederlandse versie van Say Yes to the Dress. Het programma heeft een trefzekere vorm: we zien aanstaande bruiden trouwjurken passen.

De Rotterdamse bruid Bo in Say Yes to the Dress (TLC).

Met een roze Hummer stretch-limo („in stijl”) rijdt Fred van Leer de trouwlustige Marijke naar een Brabantse parkeerplaats. Marijke is aanstaande bruid in het programma Say Yes to the Dress, maar ze moet eerst nog even haar vriendin Hilde ten huwelijk vragen. Dat aanzoek geschiedt op de lelijke parkeerplaats. Marijke heeft een lelijke paarse jurk aan, waarin haar moeder ooit is getrouwd – vermoedelijk in de jaren zeventig; een duistere tijd voor bruidsjurken. Die jurk is bedoeld als grap.

Ironie? Hm, als dat maar goed gaat.

Dinsdag presenteerde stylist Fred van Leer voor het eerst de Nederlandse versie van Say Yes to the Dress, vanuit trouwpaleis Koonings te Deurne. Eerder deed Randy Fenoli de presentatie, de New Yorkse stylist die ook de originele show doet, maar het programma moest daardoor goeddeels in het Engels. Met Van Leer wordt het volledig Nederlands.

Say Yes to the Dress heeft een eenvoudige maar trefzekere vorm: we zien aanstaande bruiden in de winkel trouwjurken passen. Ze trekken er eentje aan, gaan op een voetstuk voor de spiegel staan, en tonen de jurk aan hun entourage – moeders, schoonmoeders, zusters en vriendinnen, die hun mening geven.

In de eerste aflevering zien we de Rotterdamse gebarentolk Bo, die graag iets weelderigs met veren wil. Maar haar gevolg wil liever een sobere jurk. Marijke (de bruid uit de stretch-Hummer) zit ongeveer met hetzelfde dilemma. Na drie jurken zijn ze er uit.

Say Yes to the Dress is een belangrijk programma voor realityzender TLC. De originele serie speelt zich af in de New Yorkse jurkenwinkel Kleinfeld. Inmiddels zijn er een stuk of acht spin-offs, ondermeer vanuit Atlanta en Canada. Er is ook een spin-off voor bruidsmeisjes en eentje voor dikke bruiden. De Nederlandse TLC zendt ze allemaal uit, liefst achter elkaar.

Saai en gemoedelijk

Afgezien van Atlanta kunnen de spin-offs niet tippen aan het origineel, en dat geldt ook voor de Nederlandse versie. De eerste aflevering is teleurstellend saai en gemoedelijk, en ontbeert veel van wat de Amerikaanse show zo leuk maakt.

De bruiden hebben geen bijzondere verhalen – hoewel er eentje met een vrouw trouwt – de keuze voor de jurk is helemaal niet zo moeilijk – in de VS kan het aantal gepaste jurken flink oplopen – en er is geen strijd tussen de bruid en de entourage. Vergeleken met de VS zijn de budgetten bescheiden: slechts 250 tientjes. Zelfs Fred van Leer, die met trots het epitheton ‘hysterische’ draagt, doet hier rustig en redelijk.

Misschien is de droombruiloft voor Amerikaanse vrouwen belangrijker dan voor Nederlandse. Say Yes to the Dress drijft op extravagantie en pronkzucht, en de ernstige toewijding van de bruid die het kiezen van de juiste trouwjurk een zaak van levensbelang moet vinden. Trouwen als prinses voor één dag is een diep verlangen, dat Disney al vroeg in de meisjesharten plant. Relativering en het Nederlandse credo ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’ vloeken daarbij.

Het kan later dit seizoen nog goed komen. In het praatprogramma M beloofde Fred van Leer dat er ook een Syrische vluchtelingenbruid komt, die van president Trump niet naar haar moeder in de VS mag. „In een paar zinnen vat je de hele werelproblematiek van dit moment samen,” zei Margriet van der Linden. En hoofdattractie blijven de grote witte trouwjurken, waar je eindeloos naar kunt kijken. Een genre op zich trouwens, de bruidsjurk, dat de gangbare opvattingen over mode en smaak overstijgt.

    • Wilfred Takken