Recensie

‘Plaire, aimer et courir vite’ zit vol liefde en humor

Drama In ‘Plaire, aimer et courir vite’ is aids een bijzaak. De film draait om de liefdevolle relatie tussen Jacques en Arthur.

Arthur (Vincent Lacoste, links) en Jacques (Pierre Deladonchamps) ontmoeten elkaar in een bioscoop in ‘Plaire, aimer et courir vite’.

De laatste jaren wordt er teruggeblikt op de aidscrisis van de jaren tachtig en negentig, zowel in documentaire (How to Survive a Plague, We Were Here) als fictie. Vorig jaar draaide 120 BPM in de filmtheaters, de Grand Prix-winnaar over de Franse aidsactivisten van ACT UP Paris.

ACT UP komt ook heel eventjes voorbij in de Franse film Plaire, aimer et courir vite (behagen, liefhebben en hard rennen) maar speelt verder geen rol. Het verhaal is gesitueerd in 1993 en voert Jacques op, een homoseksuele toneelschrijver uit Parijs. Het wil maar niet vlotten met zijn roman, dus neemt hij een uitnodiging aan om aanwezig te zijn bij de opvoering van een van zijn toneelstukken in Rennes in Bretagne. Hij moppert over het in zijn ogen tekortschietende hotel waar hij verblijft en gaat liever naar de film dan naar de repetities van zijn stuk. In de bioscoop, waar The Piano van Jane Campion wordt vertoond, begint hij te flirten met de veel jongere Arthur. Het begin van een verhouding die wordt getekend door aantrekken en afstoten.

Met Arthur heeft de kijker dan al kennisgemaakt, regisseur Honoré wisselt de verhaallijnen van Jacques en Arthur af voordat ze bij elkaar komen. Arthur heeft een vriendinnetje maar gaat stiekem ’s nachts cruisen, wat een mooi gefilmde scène oplevert. Honoré introduceert nog een aantal andere personages, onder wie Jacques’ Parijse buurman Mathieu en Jacques’ zoon Loulou, die om de dag bij hem is.

Terloops leren we dat Jacques aids heeft, maar dat is bijzaak. Plaire, aimer et courir vite draait vooral om de relatie tussen Jacques en Arthur, voor de een de eerste homoseksuele verhouding, voor de ander de laatste. Honoré componeerde geen strakke plot maar schetst met veel liefde, humor en gevoel voor (historisch) detail de twee verschillende personages: een wat arrogante Parijzenaar en zijn veel jongere geliefde uit Bretagne.

De ietwat meanderende maar fraaie film bevat enkele prachtige scènes, waaronder een teder moment waarin Jacques een stervende ex-geliefde in bad neemt en hem zachtjes wast en streelt. De slotsequentie is zowel grappig als ontroerend, en laat zien wat voor geweldige acteur Denis Podalydès (Mathieu) toch is. Honoré laat in dit persoonlijke verhaal sowieso alle ruimte aan de acteurs om te schitteren. Hij last ook een mooie hommage in aan zijn literaire en filmische helden, door Arthur de begraafplaats te laten bezoeken waar zowel de aan aids gestorven schrijver/dichter Bernard-Marie Koltès ligt als filmmaker François Truffaut, iemand met wie Honoré in het verleden wel vergeleken is.

    • André Waardenburg