Recensie

Opzichtige blingbling en vervelende hoofdpersonen

Romantische komedie Twee uur naar de film ‘Crazy Rich Asians’ kijken met daarin enkel mensen die in een gouden bubbel leven, is geen pretje.

Nick en Rachel (Henry Golding en Constance Wu) in ‘Crazy Rich Asians’

In de proloog van Crazy Rich Asians probeert een Aziatisch gezin anno 1995 in te checken in een luxe Londens hotel. Ondanks hun reservering worden ze geweigerd. „Waarom probeert u het niet in Chinatown?” is de neerbuigende aanbeveling die ze meekrijgen. Na een telefoontje keren ze terug. De vrouw heeft haar echtgenoot gebeld, die meteen het hotel heeft gekocht.

De vrouw uit deze proloog is Eleanor, jaren later de matriarch van een steenrijke familie met Singapore als thuisbasis. Zij hoopt dat haar in Amerika wonende zoon Nick het familiebedrijf gaat leiden, maar die heeft andere plannen. Nick is verliefd op economieprofessor Rachel en heeft geen haast om terug te keren naar Singapore. Maar omdat hij getuige is bij het huwelijk van een vriend, reist hij samen met Rachel naar zijn geboorteland. Daar ontstaan twee problemen: Nick heeft Rachel niets verteld over zijn puissant rijke familie en Eleanor vindt Rachel te min, want ze komt niet uit hetzelfde milieu.

Crazy Rich Asians, met een geheel Aziatische cast, zal in de smaak vallen bij iedereen die wegdroomt bij het zien van rijke mensen en hun opzichtige blingbling. Jammer dat ze ook zo vervelend zijn: arrogant, onvolwassen, verwend en volledig losgezongen van de werkelijkheid. Twee uur naar deze in een gouden bubbel levende mensen kijken is geen pretje, je zou er marxist van worden. De film heeft bovendien een dubbelhartige toon: de excentrieke superrijken zijn onderwerp van vederlichte satire maar hun bezit en uitspattingen worden verlekkerd in beeld gebracht, in een glossy stijl die ongetwijfeld de goedkeuring kreeg van het toeristenbureau van Singapore.

Ook wordt het thema, de botsing tussen dwingende Aziatische familiewaarden en een meer individualistische westerse filosofie, in de climax halfhartig uitgewerkt. Om over de clichés nog maar te zwijgen, zoals de verwijfde Aziatische homo en de scène op het vliegveld die rechtstreeks uit het romkom-clichéboekje komt.

    • André Waardenburg