Recensie

‘Juliet, Naked’ kabbelt vrolijk voort

Tragikomedie ‘Juliet, Naked’ doet denken aan de bekende populaire Britse romkoms van een aantal jaar geleden. Al is dat ook een nostalgische herinnering aan de hoogtijdagen van het genre.

Ethan Hawke (links), Rose Byrne en Chris O’Dowd in ‘Juliet, Naked’.

Vasthouden aan het verleden, bijna iedereen lijkt het te doen in Juliet, Naked. Annie (Rose Byrne) heeft moeite haar doodgebloede relatie los te laten en te vertrekken uit het Britse kustplaatsje waar ze het werk van haar vader voortzet in een lokaal museum. Haar egocentrische geliefde Duncan (Chris O’Dowd) is dan weer ziekelijk geobsedeerd door de muziek van Tucker Crowe (Ethan Hawke), een Amerikaan die 25 jaar geleden spoorloos verdween. Er duikt een burgemeester op die dweept met de zomer van ’64. En ook de makers van Juliet, Naked doen het, de tragikomedie ademt de sfeer van populaire Britse romkoms als Notting Hill (1999) en Love Actually (2003). Met gekibbel, gebroken harten en een soundtrack met door Hawke gezongen nummers, waaronder ‘Waterloo Station’ van The Kinks.

Het enige personage in de film dat het verleden wil vergeten blijkt de mysterieuze Tucker Crowe zelf. De zanger stuurt Annie een mailtje als ze online een recentelijk opgedoken demo van hem de grond in boort. Hij geeft haar volledig gelijk. Ze belanden in een flirterige e-mailuitwisseling. Snel wordt duidelijk dat Tucker niet trots is op hoe hij de afgelopen decennia heeft geleefd en vooral niet op hoe hij is omgegaan met de kinderen die hij heeft verwekt.

Juliet, Naked is een verfilming van een Nick Hornby-boek. Net als in High Fidelity speelt dwepen met muziek en de worsteling met het maken van bepalende levenskeuzes een cruciale rol. Met About a Boy heeft de film dan weer gemeen dat je vooral door de charme van de acteurs – toen Hugh Grant, nu O’Dowd en Hawke – blijft kijken naar de op zich weinig sympathieke mannelijke personages. Ook Byrne zet een innemende Annie neer, ondanks de merkwaardige premisse dat haar vinnige personage in het verleden wel heel snel tevreden was op werk- en relatievlak.

Er zit een aantal geestige scènes in Juliet, Naked, zoals Crowe die geketend aan een ziekenhuisbed en onder de ogen van Annie geconfronteerd wordt met zijn verleden. Ook een regelmatig terugkerend haaienoog op sterk water zorgt voor een glimlach. Het grootste deel van de film kabbelt echter vrolijk voort zonder veel uitschieters. Misschien is het ook een te nostalgische herinnering aan de hoogtijdagen van het inmiddels tanende romkomgenre om dat te verwachten. Juliet, Naked is feelgood die net als Annie niet al te veel ambities koestert, maar zeer aangenaam gezelschap is.

    • Sabeth Snijders