Opinie

    • Ilja Leonard Pfeijffer

Genua is nu in tweeën geknipt

Column Ilja Leonard Pfeijffer

Foto Reuters

Bijna drie maanden geleden postte het blog ‘Il mugugno genovese’, hetgeen zoveel betekent als ‘het typisch Genuese klagen over Genua’, een grappige samengestelde foto met in de bovenste helft de Golden Gate Bridge, die zich majestueus uitstrekt over het blauwe water van San Francisco Bay, met het tekstje ‘Golden Gate is for boys’, en daaronder een foto van Ponte Morandi in Genua, eveneens een meer dan honderd meter lange tuibrug, die een rommelig industrieterrein overspant, met de tekst ‘Ponte Morandi is for men.’

De brug die maandag rond half twaalf ’s ochtends tijdens een zomerse onweersbui is ingestort, was een bekende brug, in zekere zin een symbool van Genua, en als zodanig geliefd en gehaat. Hij was mooi van lelijkheid. Als je over die brug reed, zag je in de verte de zee en links en rechts onder je het lelijkste deel van Genua, het dal van de rivier Polcevera, dat is volgebouwd met loodsen, fabrieken en de IKEA.

Ponte Morandi was een essentiële verkeersader van de stad. Hij verbond het centrum met de westelijke wijken Cornigliano, Sestri Ponente, Pegli, Prà en Voltri. Het is de brug die ik altijd nam wanneer ik met een taxi naar het vliegveld ging. De brug vormde het sluitstuk van de A10, de snelweg tussen Frankrijk, Milaan, Turijn en Genua. Iedere vakantieganger die met de auto naar Genua is gekomen om de veerboot te nemen naar Corsica of Sardinië, heeft of de beruchte, bochtige autostrada A7 Serravalle vanuit Milaan genomen of is anders over die brug heen gereden naar de afslag Genua West en naar de haven. Het was geen snelwegviaduct in een buitenwijk, maar een iconische brug in het midden in de stad. De tragedie van maandag treft Genua in het hart.

Lees hier het laatste nieuws over de bruginstorting in Genua

De brug was al langer mikpunt van kritiek, en niet alleen om zijn lelijkheid. Hij is in 1967 gebouwd en al in de jaren 90 was er een substantiële onderhoudsbeurt nodig die bijna net zoveel kostte als een nieuwe brug. Er dook dinsdag ook onmiddellijk een filmpje op van een ingenieur van de Universiteit van Genua die twee jaar geleden al had gezegd dat de brug fundamentele constructiefouten bevatte. Oude Genuezen herinneren zich dat het wegdek golfde voordat ze dat in de jaren 90 hadden vernieuwd. Ik zat middenin de onweersbui van dinsdagochtend. Die was vrij hevig, maar niet zo catastrofaal dat een goed gebouwde brug eronder zou zijn bezweken.

Nu de brug niet meer bestaat, is de stad in tweeën geknipt. De enige verbinding tussen het centrum en de stadswijken in het westen die nu nog begaanbaar is, is de oude Romeinse Via Aurelia, die zich als een drukke, smalle winkelstraat door de woonwijken perst en waar bus 1 doorheen rijdt, de ‘autobus van de wanhoop’. Het vrachtverkeer vanuit de haven kan daar onmogelijk doorheen. Ik zie het evenmin gebeuren dat duizenden toeristen in volgestouwde auto’s met oververhit kroost op de achterbank die route zouden moeten volgen naar hun veerboot naar de eilanden. Genua heeft zijn verbinding met het westen verloren en dat kan nog jaren duren.

    • Ilja Leonard Pfeijffer