De wederopstanding van Tiger Woods

Golf De tweede plek op het PGA Championship betekent de definitieve terugkeer van Tiger Woods. Hij geloofde er zelf soms niet meer in.

Tiger Woods in actie tijdens de PGA Championship, afgelopen zondag. Foto Stuart Franklin/AFP

Alles zat in die vuist. Hoe hij hem naar achteren slingerde alsof hij het elastiek van een katapult aanspande. Hoe hij hem daarna naar voren liet komen als een werper in het honkbal en met zijn been de beweging afmaakte. Van de ‘fist pump’ van Tiger Woods staan hele compilaties op internet. Die na zijn laatste hole op het PGA Championship, de birdie op de achttiende die zijn tweede plek zou bezegelen, was een vertrouwd beeld. Zeker in dat rode shirt, de kleur die hij altijd draagt op de zondag van grote toernooien. Hij wist het en door die vuist de rest ook: het zit weer goed bij Tiger Woods. Heel goed.

Als je hem begin dit jaar had verteld dat hij tijdens de twee laatste majors van het jaar zou meedoen om de overwinning, dan had Woods (42) geantwoord: met welke swing dan? Die had hij niet meer, die was weg. Hij zei het lachend op de persconferentie zondag. Het verhaal rond Woods overschaduwde de overwinning van Brooks Koepka, die op de baan van Bellerive in St. Louis zijn derde major in zijn zes laatste pogingen won.

Het is de wederopstanding van een golfgrootheid die de sportwereld al had afgeschreven. En hijzelf ook. Er was een moment de afgelopen jaren dat hij dacht nooit meer te kunnen spelen. Dat zijn laatste major-titel die op de Masters in 2008 zou blijven, zijn laatste toernooioverwinning die in 2013 op de WGC Bridgestone Invitational.

Lees meer over de biografie van Tiger Woods: Een legende, maar als mens misvormd

Slepend blessureleed

Het dieptepunt was eind mei vorig jaar. Woods werd gearresteerd in zijn woonplaats Jupiter in Florida. Hij reed rond met vijf verschillende drugs in zijn lichaam, een combinatie van marihuana – en de pijnmedicatie die hij nam na zijn vierde rugoperatie in drie jaar. De treurige politiefoto’s gingen de wereld over. Een golfheld op zijn treurigst.

Sinds 2014 werd Woods geplaagd door rugproblemen. Comebacks werden uitgesteld of waren kortstondig, hij was geen schim van de man die veertien majortitels en 79 toernooien won. Na drie operaties leek hij eind 2016 definitief terug te keren. Op de Hero World Challenge, het kleinschalige toernooi dat hij zelf organiseerde. In de luwte, zonder grote druk. Eindelijk uit zijn stoel, waarin hij tijdens het blessureleed hele dagen doorbracht met het schietspel Call of Duty. Het oogde op dat toernooi onwennig, maar hij voelde zich eindelijk fit.

Het was van korte duur: in het voorjaar van 2017 ging hij weer onder het mes. Twee van zijn ruggenwervels werden aan elkaar vastgemaakt. De laatste hoop. De arrestatie was een pijnlijke episode die verbloemde dat het met de rug van Woods wel degelijk goed ging. Wederom maakte Woods, afgezakt tot plek 1.199 van de wereldranglijst, zijn comeback op zijn eigen toernooi. Hij werd negende.

In maart deed hij voor het eerst in tijden weer mee om een toernooioverwinning, op het Valspar Championship. Een maand later speelde hij voor het eerst in drie jaar weer op de Masters, de major die hij vier keer won. Hij werd er 32ste.

Begin juni haalde hij de ‘cut’ niet op het US Open, de tweede major van het jaar. Maar daarna volgde de zomer van de terugkeer. Op het Brits Open werd Woods zesde, na kortstondig in de laatste ronde eerste te hebben gestaan. Opeens behoorde hij tot de favorieten op het PGA Championship. Terecht, zo bleek.

Powergolf

Hij is niet meer de Woods van vroeger. Deze versie legt het in het huidige powergolf af tegen de jonge generatie die een bal gerust 320 meter afslaat. Hij is niet meer zo compleet, maar de techniek, de verfijndheid is er nog steeds. Kijk alleen naar afgelopen zondag. Hij miste tijdens op de eerste negen holes elke keer de fairway met zijn afslag en eindigde toch zes slagen onder par, zijn laagste score in een slotronde ooit.

De wederopstanding van Woods is een zegen voor het golf. Nog steeds is er geen golfer die zoveel toeschouwers trekt, getuige alleen al de colonne die hem van hole naar hole volgt. Geen golfer zo belangrijk ook voor de kijkcijfers. Het Brits Open trok het grootste tv-publiek sinds 2000. Naar de slotdag van het PGA Championship keken 69 procent meer mensen dan het jaar ervoor. Het ‘Tiger-effect’ bestaat nog steeds. Ook golfmerk Bridgestone merkt een grote stijging in de verkoop als het goed gaat met Woods, zo zei de topman afgelopen week.

Inmiddels gaat het niet meer over een roemloze aftocht van Woods uit het golf. Na het PGA Championship twijfelen weinigen eraan dat hij nog eens een major kan winnen. En opeens maakt hij kans om in september Amerika te vertegenwoordigen in de Ryder Cup – niet alleen als assistent-coach, ook als speler. Had hij zondag gewonnen, was hij zelfs automatisch geplaatst, nu moet hij hopen dat captain Jim Furyk hem een van zijn vier wildcards wil geven. „Ik realiseer me dat hij een verhaal is”, zei Furyk maandag. Een verhaal waar hij eigenlijk niet omheen kan.

    • Frank Huiskamp