Hond Amara Bea kan rekenen. Foto Folkert Koelewijn

Geblaf, gepis, getril, en iedere paar minuten een nieuw hondenras in de ring

Hondenshow In de RAI wordt de grootste hondenshow ter wereld gehouden. „Foei! Foei!”

In de ochtendspits staan met duizenden honden, dat overkwam autorijders op de A10 afgelopen donderdag. Dit weekeinde vindt de World Dog Show, de grootste ter wereld, plaats in Amsterdam. 33.650 honden doen mee, en minstens evenveel hondeneigenaren, een record.

Hondeneigenaren trekken de staart van hun dier omhoog of draaien de kop zodra ze merken dat er een foto van hen wordt gemaakt

In het midden van iedere zaal zijn meerdere showringen, in totaal 76, waarin afzonderlijke keuringen zijn voor ieder ras, in totaal meer dan driehonderd.

De honden die niet aan de beurt zijn, wachten in hun bench, eigenaar ernaast op een campingstoel. Sommige honden hebben meer voorbereiding nodig, en worden de hele dag gekamd, getrimd en geborsteld. Dat alles onder een kakofonie van geblaf en gejank.

Buiten klinkt ook lawaai. Daar protesteren zes activisten van stichting Dier&Recht tegen de show. „Stop hondenshows, stop hondenshows!” scanderen ze, protestbord in de hand. Op hun hoofd een kop van een doorgefokte hond, gemaakt van papier-maché. Vorige maand liet het Amsterdamse stadsbestuur weten dat het zoekt naar een mogelijkheid om hondenshows in te stad te verbieden.

Bepaalde eigenschappen die rashonden nodig hebben om goedgekeurd te worden veroorzaken ziektes, legt Sarah Pesie uit. Zij is woordvoerder van stichting Dier&Recht. Een voorbeeld is de korte neus bij de Franse buldog, die voorkomt dat de honden goed kunnen ademen. „Bovendien wordt er extreem veel gefokt met de honden die winnen op de show, waardoor de inteelt vergroot en de genenpool verkleind wordt. Ook dat leidt tot meer ziektes.”

En dan de shows zelf: de honden hebben daar veel stress, zegt Pesie. „Het overgrote deel van de honden doet meerdere shows per maand, jaar in jaar uit, en moet daarvoor veel reizen. Het lawaai, de geur van vreemde honden, het is niet goed voor de dieren en ze kunnen weinig natuurlijk gedrag vertonen”, zegt Pesie.

Die stress is in de RAI te ruiken. Rij na rij staan de hondenkooien opgesteld in de zeven zalen. De hoge hallen stinken naar uitwerpselen. Een juffershondje staat te trillen en blaft. „Foei! Foei!” roept de eigenaar, want doordat de hond zo trekt valt ze bijna om, ze probeert een foto van de honden in de ring te maken.

De honden worden beoordeeld op de mate waarin ze voldoen aan de rasstandaard, op hun beweging en op hun karakter. Eerst rennen ze een rondje, netjes en gecontroleerd, naast hun handler, degene die met ze loopt. Vervolgens controleert een jurylid de honden afzonderlijk, en moeten ze één voor één nog een rondje lopen. Dan worden de winnaars bepaald. Een show duurt maar een paar minuten, dan is het alweer tijd voor het volgende ras.

Laura Roest van de Raad van Beheer op Kynologisch Gebied in Nederland, waarbij alle organisaties van de afzonderlijke rashonden zijn aangesloten, staat even verderop bij een kraampje. Ze is hier om te vertellen over Fairfok, een overeenkomst die in 2014 werd opgesteld om gezond fokken te bevorderen.

Roest erkent dat de honden stress ervaren op de shows. „Ik denk dat ze het af en toe best wel spannend vinden, het is natuurlijk ook druk, en sommige honden kunnen daar beter tegen dan andere”, zegt ze. „Het is aan de eigenaren om te zorgen dat die zijn hond daar ook in oefent. We hebben allemaal wel eens te maken met stress, het mag alleen niet te lang duren. Ik vind dit interview ook wel eng, dus mijn hartslag gaat een beetje omhoog. Zo drink ik een glaasje water en dan wordt de stress weer minder.”

Tongzoen

Van alle ophef is op de show weinig te zien. Hondeneigenaren trekken de staart van hun dier omhoog of draaien de kop zodra ze merken dat er een foto van hen wordt gemaakt. Alles voor het perfecte plaatje. Gaia Danesi uit Italië gaat nog een stapje verder. Zonder blikken of blozen wisselt ze een tongzoen uit met haar hond Samba. „Ik doe al mee aan shows sinds ik kan lopen. Het is mijn passie, mijn werk, mijn wereld.” Danesi traint honden van anderen en is hun handler. Daar kan ze van rondkomen.

Ook junior handler Jennes Nyasi verdient geld met de hondenshows, en dat terwijl ze pas veertien jaar is. Sinds haar vijfde loopt ze met haar eigen hond. „En ze heeft heel veel prijzen gewonnen, de eerste plek in Split, en met verschillende rassen!” Moeder Ivetta straalt van trots. „Mommy! Dat vroeg ze niet!” zegt Jennes beschaamd.

Amara Bea, de dertien jaar oude Catalaanse herder van Veronica Sten, is een van de honden waarmee Jennes showt. „Ze vraagt wel duizend euro om een show te lopen, maar dat geef ik niet hoor, want Amara Bea is heel speciaal.” Sten zit op haar rollator en pakt een stukje worst in haar hand. „Due due!” roept Sten. De hond blaft, één, twee, drie… vier keer. „Sechs durch zwei!” Ja hoor, woef woef woef, blaft de hond. „Zoiets heb je nog nooit gezien hè?” zegt Sten trots. „Ze is al 34 keer nationaal kampioen geweest, ze is Europees kampioen, wereldkampioen, kampioen in de koningsdiscipline. En ja, ze kan rekenen, in het Duits, Spaans en Engels.”

Jessica van den Boom uit Limburg is bezig de oren van haar Amerikaanse cocker spaniël in te wikkelen zodat ze niet nat worden van het kwijl.Foto Folkert Koelewijn

„Het is makkelijk om te zeggen dat het raar is, om te oordelen, maar die mensen moeten eerst zelf maar eens komen kijken.” Jessica van den Boom uit Limburg is bezig de oren van haar Amerikaanse cocker spaniël in te wikkelen, zodat ze niet nat worden van het kwijl. „Andere mensen doen aan handbal, ik doe dit.”

Dat is precies het probleem, zegt woordvoerder Pesie van Dier&Recht. „De hele show staat in het teken van winnen, van het plezier van de mens. Het belang van het dier is daaraan ondergeschikt.” Dat mensen die aan hondenshows doen van honden houden betwist ze niet. „Het zijn allemaal hondenliefhebbers maar wel egoïstische hondenliefhebbers.”

    • Charlotte Bouwman