De zwartgallige pop en stonede humor van de grillige Ariel Pink

Underground

De Amerikaanse zanger Ariel Pink heeft meer talent in het rouwrandje onder zijn duimnagel dan menig collega in zijn hele oeuvre. Zondag is hij in Paradiso, Amsterdam.

Talent voor muziek en zelfsabotage: Ariel Pink tijdens een optreden in Barcelona, juni 2018 Xavi Torrent

Onvoorspelbaar gedrag, stonede humor en slordig geverfd haar - roze - zijn doorgaans geen aanbeveling voor succes in de popindustrie. Dat heeft Ariel Pink dan ook niet. De Amerikaanse zanger/muzikant die meer talent heeft in het rouwrandje onder zijn duimnagel dan menig collega in zijn gehele oeuvre, laat weinig na om zijn carrière te saboteren. Hij komt te laat, provoceert in interviews, maakt soms geweldige platen en soms hopeloze. Soms loopt hij weg tijdens zijn eigen concerten, maar Pink kan, samen met zijn band, ook wervelend zijn. Aanstaande zondag treedt hij op in Paradiso, Amsterdam.

Ondanks dit grillige gedrag is Ariel Pink (40), geboren als Ariel Marcus Rosenberg, uitgegroeid tot kopstuk van de muziekscene in Los Angeles. Pink wordt beschouwd als grondlegger van ‘chillwave’, een sinds tien jaar sluimerende undergroundstroming van muzikanten die hun popliedjes verstoppen in een wolk van suizende ruis, mede-ontstaan door het gebruik van analoge apparatuur. Andere chillwave-bands zijn bijvoorbeeld Toro Y Moi en Ducktails.

Lui als een cynische zomerhit

Een typisch Ariel Pink-nummer klinkt lui als een zomerhit, maar wordt op cynische toon gezongen. De suizende bijgeluiden zijn als een schaduw voor de zon; zo klinkt de muziek eerder decadent dan vrolijk. In 2010 leek Pink, na zeven eerdere albums, succes te krijgen. Op ‘doorbraak’-album Before Today (2010) stonden liedjes als ‘Round And Round’ en ‘Butt-House Blondies’ met daarin een bedwelmende combinatie van luie popswing en duister levensgevoel. Maar al snel kroop Pink weer terug in de obscuriteit met het Adult Matters (2012) en Ku Klux Glam (2012).

De man die al 200 cassettes had volgespeeld met eigen songs voordat hij een eerste album opnam, musiceerde onverstoorbaar door. In Los Angeles is hij veelgevraagd als producer en mede-songschrijver voor jongere talenten als John Maus en Weyes Blood.

Madonna: eerst wel, toen niet

Ook Madonna had enkele jaren geleden graag met hem gewerkt. Maar toen Pink in een interview opmerkte dat Madonna hem vroeg omdat ze iets ‘spannenders wilde dan haar dance-producers Avicii en Diplo konden bedenken’, werd de samenwerking afgezegd. In datzelfde jaar, tijdens zijn optreden op het grootschalige Coachella-festival in Californië, weigerde Ariel Pink te zingen, veroorzaakte hij gierende feedback en liep weg.

Inmiddels lijkt hij in rustiger vaarwater. De in het slop geraakte carrière van hitband MGMT werd vorig jaar vlot getrokken dankzij Pink, die hun nieuwste album Little Dark Age opfriste met zwartgallig popgevoel.

En ook zijn eigen album, Dedicated To Bobby Jameson (2017), werd enthousiast ontvangen. Onder de laag ruis in liedjes als ‘Dreamdate Narcissist’ en ‘Death Patrol’, haken vele riffs en melodietjes in elkaar, gespeeld door een gierend keyboard, repetitieve gitaar, en hier en daar een sonore sax. Samen vormen ze golvende songs met meerdere invalshoeken, zwemend naar de stijl van jaren zestig-bands.

Obscure popheld Bobby Jameson

Niet toevallig werd het album vernoemd naar een obscure held uit dat tijdperk. Zanger/gitarist Bobby Jameson (1945-2015), die in 1965 het album Songs of Protest and Anti-Protest uitbracht, had even succes - met zijn uitgewerkte poparrangementen trad hij op in voorprogramma’s van onder andere The Beach Boys - maar raakte al snel verstrikt in verslavingen en rechtszaken met ex-managers. Jameson werd in de jaren tachtig dood verklaard. Maar na een verblijf bij de Hells Angels, kickte hij af, werd bouwvakker en begon deze eeuw een blog waarin hij zijn persoonlijke geschiedenis toelichtte. Toen Pink dat las voelde hij een verwantschap: „His life resonated with me to such a degree that I felt a need to dedicate my latest record to him”, zei hij. De overeenkomsten liggen voor de hand. Ook voor Pink geldt: hij maakt het zichzelf en de luisteraar soms moeilijk, maar is tegelijk onweerstaanbaar.

Ariel Pink treedt op: 12/8 Paradiso, Amsterdam.
    • Hester Carvalho