Wouter van Luijn stelde iedereen gerust

De laatste bladzijde In deze rubriek elk weekeinde een necrologie van iemand die recent is overleden. Met de enthousiaste filmeditor Wouter van Luijn (1984-2018) werkten filmmakers graag samen.

Met zijn bedrijf, SchnittSchneiders, werkte Van Luijn aan veertien Nederlandse speelfilms, verschillende documentaires en korte films, videoclips en commercials. Op 20 juli kwamen familie, vrienden en collega’s samen in zaal 1 van filmtheater Tuschinski, de plek waar de films waar Van Luijn met zoveel toewijding aan werkte in première gingen. Foto Koen van Weel/ANP

Als je veertig, vijftig, zestig uur per week in hetzelfde donkere hok doorbrengt, kun je er maar beter voor zorgen dat dat hok een beetje gezellig is. Wouter van Luijn had dat al snel begrepen. „Kom effe kijken”, kregen zijn kantoorgenoten te horen als er weer eens een beamer, boekenkast, koelkast of vloerkleed was aangeschaft. Het kon ook zijn dat hij iets aan het monteren was waar hij zó enthousiast over was, dat hij het wel moest laten zien. „Bam!”, riep hij als een gewaagde keuze bleek te werken. „Kunst maken”, dat is wat hij wilde. Al ging het om een reclame voor Kinder Bueno.

Wouter van Luijn (34) was een editor bij wie filmmakers graag aanklopten. „Wouter kon iedereen op z’n gemak stellen”, zegt Julius Ponten, producer bij New Amsterdam Film Company. Soms zei hij: „Hier zit een goede film in, die ga ik er voor je uit halen.” Meestal had hij aan twee woorden genoeg: „Komt goed.”

Van Luijn studeerde in 2008 af aan de Filmacademie, richting montage. Met enige vertraging, want als student greep hij alles, maar dan ook alles, aan om te leren over het vak. Hij sjouwde kabels, reed filmploegen rond en meldde zich op de set toen de film Ocean’s Twelve in Amsterdam werd geschoten. Als veredelde vuilnisman moest hij aanvankelijk de hotelkamers van Brad Pitt en Catherine Zeta-Jones leegruimen, maar charmant als hij was regelde hij op dag twee een portofoon en een plekje tussen de Amerikaanse crew.

Genadeloze humor

Die gedrevenheid leidde de afgelopen tien jaar tot een indrukwekkend cv. Met zijn bedrijf, SchnittSchneiders, werkte Van Luijn aan veertien Nederlandse speelfilms, verschillende documentaires en korte films, videoclips en commercials. Enkele hoogtepunten: roadmovie Rabat (2011) en de ironische comedy Aanmodderfakker (2014). Voor de montage van Wolf, van Jim Taihuttu, kreeg Van Luijn in 2013 een nominatie voor een Gouden Kalf.

Van Luijn groeide op in Arcen, een klein dorp in het noorden van Limburg bekend om twee dingen: z’n kasteeltuinen en de brouwerij van Hertog Jan. Met zijn vader, moeder en jongere zus woonde hij in een klein maar knus huis waar aanbellen meestal niet nodig was.

In Amsterdam bouwde Wouter van Luijn in no time een grote vriendenkring op. Met Bart Voncken en Dania Lopies deelde hij een voorliefde voor flauwe en genadeloze humor. Voncken: „We zeiden vaak dat hij zijn leven leefde alsof het een interessante film was. Alles altijd met passie, overtuiging en gevoel voor drama.”

Memorabel is de keer dat Voncken en Van Luijn, 22 jaar, onverwacht op Wasteland belandden, een feest met een nogal strikte dresscode. „We hadden gehoord dat een spijkerbroek en zwart T-shirt prima zouden zijn. Dat bleek niet het geval. Van de doorbitch mochten we naar binnen op één voorwaarde: we moesten ons uitkleden tot op onze boxershorts en werden met handboeien aan elkaar geketend.Ieder ander zou op zo’n moment gezegd hebben: kom we gaan. Maar met Wouter was het: ach, we zijn er nu toch. Het werd een avond om nooit te vergeten.”

All-in

Wat niet onvermeld mag blijven: Wouter vond het belangrijk om er goed uit te zien. Ponten: „Het was een flamboyante jongen.” Voncken: „We gingen allebei mee in de trends, maar zijn haren waren net iets langer, zijn v-hals net iets dieper.” Even indrukwekkend, zegt Voncken, was de fabuleuze wijze waarop hij met iedere vrouw kon aanpappen. „Maar als hij iets kreeg met een meisje dat hij écht leuk vond, ging hij all-in. Het hof werd gemaakt hoor, er waren bij wijze van spreken balkonscènes. In relaties was hij ontzettend toegewijd en gepassioneerd.”

Foto Michael Danker

De komende maanden wilde Van Luijn meer balans vinden tussen leven in het donker en achter het scherm, en leven in het licht met familie en vrienden. Hij was zo gedreven, zeggen zijn vrienden, dat hij niet altijd wist hoe hij het allemaal voor elkaar moest krijgen. Nee zeggen was eigenlijk geen optie. Ponten: „Door nee te zeggen stelde hij in zijn beleving ook iemand teleur.”

Op vrijdag 13 juli, rond vijf uur ’s ochtends, werd Wouter van Luijn door een man in een huurauto zwaargewond afgeleverd bij een ziekenhuis op het Spaanse eiland Mallorca, waar hij een paar dagen vakantie vierde. Wat er precies gebeurd is, wordt nog onderzocht. Het lijkt erop dat Van Luijn slachtoffer is geworden van een roof met noodlottige gevolgen in de beruchte wijk Son Banya, maar de verdachte die is aangehouden legde volgens de politie tegenstrijdige en leugenachtige verklaringen af. Feit is dat Van Luijn zo ernstig gewond raakte, dat hij het niet overleefde.

Op 20 juli kwamen familie, vrienden en collega’s samen in zaal 1 van filmtheater Tuschinski, de plek waar de films waar Van Luijn met zoveel toewijding aan werkte in première gingen. In avondjurk en smoking, met veel witte wijn en sigaretten, werd zijn leven gevierd en getreurd om het verlies van een van Nederlands’ geliefdste editors.

Suggesties voor deze rubriek naar necro@nrc.nl

    • Anne-Martijn van der Kaaden