Een half jaar zonder smartphone: maand 4

Week 15

  1. Koen Caris (29)- Schrijver, Relatie

    Foto Lars van den Brink

    Ik ben nog steeds heel blij met hoe het hele experiment verloopt. Net als de meeste anderen had ook ik op vakantie iets meer moeite met het smartphoneloze bestaan. Even wat foto’s naar het thuisfront sturen, even opzoeken waar dat leuke strand precies is; het is allemaal toch wel heel prettig. Maar eigenlijk was er deze vakantie maar één moment dat de smartphone echt onmisbaar was. Ik heb nogal vliegangst, en de enige manier waarop ik zonder paniekaanval een vlucht doorkom is: oortjes in, Spotify aan, volume vol en dan furieus Candy Crushen tot het vliegtuig op koershoogte is. Vriend had Candy Crush al gedownload en klaarstaan, en de kleurtjes, geluidjes en instant bevrediging van zo’n fel scherm hadden meteen hun gewenste effect. Dat ik iets langer door bleef spelen dan strikt noodzakelijk, namen we maar voor lief.
    Op schrijfvlak is de verandering de afgelopen maanden nog groter geweest dan ik had verwacht. Ik had altijd een beetje het idee dat ik achter de feiten aanliep; dat ik eigenlijk te laat was, dat ik al verder had moeten zijn. Ik had constant haast. Dit werd versterkt door mijn telefoongebruik, omdat dat altijd voelde als tijdverspilling. Maar in plaats van mijn telefoontijd aan banden te leggen, beknibbelde ik op andere dingen. Nam ik bijna geen pauze, en lunchte ik achter m’n laptop. Dat is veranderd. Ik voel me niet meer schuldig als ik pauze neem, even een praatje maak met collega’s of een rondje ga lopen. Ik schrijf met meer plezier, krijg meer gedaan op een dag en ben minder moe na afloop. Ook inhoudelijk zie ik verschil: mijn observaties zijn scherper geworden, en voelen “echter” aan.
    De constante twijfel die ik aan het begin van het experiment had is verdwenen. Als een afspraak vijf minuten te laat was, begon ik gelijk te malen: heb ik wel de goede plek opgeschreven? De juiste tijd? Hebben we wel vandaag afgesproken? Heb ik wel met de juiste persoon contact gehad? Bestaat die persoon eigenlijk wel? Besta ik? Voor iemand die aan alles twijfelt, is het niet constant kunnen opzoeken en controleren van dingen gek genoeg een zegen gebleken. Doordat ik nu op mijn eigen geheugen moet vertrouwen (of vul in: m’n eigen stratenkennis, m’n eigen tijdsplanning) heb ik opnieuw geleerd dat de dingen meestal wel zo’n beetje op hun pootjes terecht komen. Dat geeft een hoop rust.
    We hebben het trouwens steeds over het gebrek aan contact: Al Dat Contact dat we De Hele Tijd Niet Hebben. Mijn telefoon vertelt me dat ik de afgelopen 108 dagen gemiddeld 17 sms’jes per dag heb verstuurd, en 21 ontvangen. Als dit mijn eerste mobieltje was geweest, in 2003, dan had ik steeds binnen een dag mijn beltegoed voor de maand er doorheen gejaagd.

Week 14 (maand 4)

  1. Kim van Beem (35), Community & contentmanager bij Babboe bakfietsen- Relatie, twee kinderen van 5 en 1,5

    Foto Lars van den Brink

    Ik begin steeds vaker te twijfelen of het me wel lukt om 6 maanden zonder mijn iPhone uit te zitten. Uitzitten, zo voelt het een beetje ja. De eerste weken waren relaxed, openden mijn ogen en leerden me dat ik niet alles hoef vast te leggen en te delen. Dat ik niet constant mijn e-mail hoefde te checken en dat was heerlijk. Het gaf me rust. Ik kon mijn werk wat meer laten rusten en over rusten gesproken, ik sliep beter. Geen nachtelijke Google-sessies meer. Niet meteen bij het opstaan alle apps checken. Rust.

    Maar naar mate de weken voorbij gingen kwam er toch een soort onrust, die tijdens de vakantie een hoogtepunt bereikte. We waren lang onderweg en ik merkte dat ik het heel moeilijk vond dat ik geen telefoon bij me had. De telefoon van mijn verkering fungeerde als navigatiesysteem, dus die was ook niet direct beschikbaar. We logeerden in een huis via AirBnB en in de voorbereiding had ik veel contact gehad via de mail. Ik was vergeten de gegevens van de verhuurder op te schrijven, dus eenmaal onderweg ontstond er toch wat onrust in m'n hoofd. Hoe gaan we dit doen? Dus, ik heb de AirBnB-app op de telefoon van mijn verkering geïnstalleerd en via zijn telefoon met de verhuurder kunnen afspreken waar en wanneer we de sleutel kregen. Dat was het begin, want sinds dat moment pakte ik steeds vaker onderweg even de telefoon van mijn verkering erbij. Even kijken wat er hier te doen is. Is er nog een strandje in de buurt? Etc.

    En ook tijdens de vakantie als we in het huis waren, hoorde ik mezelf zeggen. “Mag ik even op jouw telefoon kijken?”Het bleef niet alleen bij dingen opzoeken. Ik heb ook via WhatsApp met mijn moeder en zus wat foto's uitgewisseld. En ik heb zelfs foto's gepost op het Instagram-account van mijn verkering. Erg! Terwijl ik dit schrijf voel ik me een soort verslaafde die opbiecht dat ‘ie in de fout is gegaan... Want dit is natuurlijk wel echt vals spelen. Daar ben ik me ook van bewust.

    Toen de derde maand voorbij was gegaan, besefte ik dat ik misschien niet nog eens 3 maanden zou willen wachten tot ik weer terug zou mogen naar mijn good old iPhone. Het is echt wel lang! Maar ook is er nog steeds een stemmetje in mijn hoofd dat zegt dat ik me niet moet aanstellen en het gewoon af moet maken. Wat is 3 maanden nou op een mensenleven?

    Ik had gehoopt dat ik na 3 maanden nog meer zen zou zijn met mijn Nokia. Maar het tegendeel is waar. Ik geloof wel dat ik als ik mijn iPhone weer terug zou hebben, ik er verstandiger mee om zou gaan. Geen werkmail meer erop. 's Avonds gewoon beneden laten en niet van ieder wissewasje een foto maken. Dat zeg ik nu tenminste... Ik heb me voorgenomen om nu ik weer aan het werk ben en dus niet meer de telefoon van mijn verkering in de buurt heb, even te gaan kijken of het me nog lukt om weer op het rechte pad te komen. ;-)

  2. Inge Seuren (43), Officemanager van Academie voor Gedragskennis- Relatie, één kind van 7

    Foto Lars van den Brink

    Sinds 1 augustus ben ik weer aan de smartphone. Ik vind het genoeg geweest. Ik heb voldoende ervaring en inzicht. Een leven zonder smartphone kan echt wel, maar het brengt ook een andere dynamiek met zich mee. Ik heb de laatste twee/drie weken het gevoel gehad dat ik met paard en wagen door het leven ga, terwijl mijn auto voor de deur staat. Ik merk dat met name met mijn werk.

    En ik wil weer door. Ik wil ‘s avonds minder werken op de laptop. Ik wil weer gebruik maken van de "smart" in de smartphone en overdag zaken kunnen afhandelen. Het is interessant om te kijken wat ik nu meeneem aan inzichten vanuit mijn smartphoneloze periode. Ik wil de frequentie in gebruik lager houden dan voorheen: niet op de slaapkamer, ook de telefoon uitzetten als ik naar bed ga, vaker thuis laten liggen, vaker uitzetten als ik onderweg ben met iemand, Whatsapp gaat in ieder geval op mute qua geluid en qua ‘wel-of-niet-gelezen-stand’. Shopping-apps ga ik niet terugzetten op mijn telefoon... En de rest weet ik nog niet.

    Eén ding is zeker: de afgelopen maanden hebben mij ervan bewust gemaakt dat een leven zonder smartphone zeker kan. En daar kunnen voordelen aan zitten - meer rust, meer boeken lezen en (misschien) zelfs betere nachtrust. Maar een leven mét kan ook prima, mits je om de zoveel tijd checkt of je nog tevreden bent over je ‘smartphonegedrag’. En wellicht kun je dan een weekje offline of een weekje smartphonedetox inlassen om even weer te resetten. Wij hebben al bewezen dat dat makkelijk kan.

Lees ook: Hoe het de deelnemers verging in maand drie, maand twee en maand één.