Turner Casimir Schmidt laat zich geen tweede keer aan de kant zetten

EK turnen Het gaat weer goed met Casimir Schmidt (22). De gemiste Spelen waren zijn wake-upcall. De turner heeft zijn leven herpakt en zijn sportieve ambities opgevoerd.

Casimir Schmidt in actie tijdens het EK in Glasgow Foto Neil Hall/EPA

Voorbij en verwerkt is de kater van de gemiste Olympische Spelen. Casimir Schmidt is er niet de persoon naar zich in wrok te blijven wentelen. De turner heeft zijn leven herpakt en zijn sportieve ambities opgevoerd. Hij heeft zijn lesje geleerd. Over twee jaar in Tokio is hij erbij. Schmidt laat zich geen tweede keer aan de kant zetten. No way.

Onmiddellijk na de onheilstijding van bondscoach Bram van Bokhoven, dat Frank Rijken zijn plaats in de olympische turnploeg inneemt, pakt Schmidt zijn rugzak en vertrekt voor een backpackvakantie naar Thailand, Vietnam en Maleisië. Weg moet-ie. Ver weg van die verdoemde turnhal. Schmidt heeft even afleiding nodig. Om de woede en de frustratie uit lichaam en geest te jagen.

Naast onbegrip is verongelijking zijn primaire reactie. Hoe haalt de bondscoach het in zijn hoofd hem thuis te laten? Heb je alle kwalificatietrajecten doorlopen, er nota bene in hoge mate toe bijgedragen dat Nederland zich voor het eerst in de olympische historie als team voor de Spelen plaatst, word je relatief achteloos terzijde geschoven. Had-ie totaal niet verwacht. Evenmin verdiend, vindt de turner nog steeds.

Hij is en blijft turner

Bij terugkeer uit het Verre Oosten is de klap verwerkt. Schmidt duikt welgemoed de zaal in en „gaat kneiterhard aan het werk”. Hij is en blijft turner. In wrok blijven hangen heeft geen zin, redeneert hij. Nee, Schmidt heeft geen moment overwogen met turnen te stoppen. „Daarvoor vind ik de sport veel te leuk”, zegt hij. „Ik vind het vet grenzen te verleggen. Er komen nog meer Spelen, hoor.”

Lees ook: Ze worstelde, ze werd geleefd. Nu is Sanne Wevers terug

Er volgt nog één moment waarop Schmidt uit zijn vel had kunnen springen: de dag dat Yuri van Gelder vanwege een stapavond van de Spelend wordt verjaagd. De thuisgelaten turner vloekt even, maar denkt niet: had ik er maar gestaan. Schmidt kent mededogen. „Omdat Yuri zo’n leuke, vrolijke jongen is. Die doet zoiets, dat kennen we van hem, dat is zijn spontaniteit. Ik was niet boos, omdat de kwalificatie al was geweest. Als het na de podiumtraining was gebeurd, zou ik wel flink gebaald hebben. Vanaf dat moment mocht ik niet meer ingevlogen worden. Toen Yuri naar huis werd gestuurd, had ik alles al losgelaten.”

De actie van Van Bokhoven vat Schmidt ook op als een wake-upcall. Hij is schijnbaar niet goed genoeg. Verbetering is gewenst. Onderdelen waarin hij goed is, zoals sprong en vloer, worden verder geperfectioneerd en het niveau van zijn mindere toestellen, ringen, brug en vooral rekstok, krikt hij danig op. Schmidt treedt buiten zijn comfortzone. In die zin heeft de klap van Rio nut gehad.

Een alternatieve route had toestelspecialisatie kunnen zijn. Heeft hij geen moment overwogen, zegt Schmidt. „Omdat het allrounden me nog veel te lief is. Specialiseren kan altijd nog. Sterker, ik denk dat het ooit zal moeten vanwege de zware belasting. Op den duur kan het lichaam zes toestellen echt niet meer aan. Maar zover ben ik nog niet.”

Van Bokhoven is dik tevreden over Schmidts vorderingen. Vanuit teambelang is dat ook dringend gewenst, vindt de bondscoach. Een goed gesprek heeft de lucht tussen hen geklaard en twee jaar na dato, op de EK in Glasgow, is hij een en al lof over de turner. „Casimir heeft het goed opgepakt en zich sterk verbeterd. Als allrounder is hij nu van grote waarde voor het team. Samen met Bart Deurloo en Frank Rijken heb ik hem keihard nodig om de Olympische Spelen in Tokio te halen.”

Internationale revanche

Wat had Schmidt in Glasgow graag laten zien dat hij een betere turner is geworden. Helaas voor hem belet een kuitblessure, opgelopen in aanloop naar de EK, dat hij zijn programma voluit kan uitvoeren. Het is zelfs lange tijd onzeker of hij wel naar Glasgow kan afreizen. Medisch is het verantwoord, zij het dat Schmidt zijn programma moet aanpassen. Geen sprong en ingetogen oefeningen op brug, vloer, voltige en aan ringen. Met een mindere Schmidt weet Nederland zich niet te plaatsen voor de teamfinale van zaterdag. De persoonlijke teleurstelling van gemiste toestelfinales neemt de turner voor lief. De WK, over twee maanden in Doha, moet dan maar het toneel van zijn internationale revanche worden.

Schmidt mag tot op zekere hoogte veranderd zijn, gebleven is zijn liefde voor tattoos. Het lichaam van de turner is grotendeels bedekt met inktafbeeldingen, van de Engelse afkortingen van elk turntoestel tot een schorpioen, zijn sterrenbeeld. „Waarom? Simpel, omdat ik het heel mooi vind. Ik zie tattoos als kunst. Er komt een moment dat mijn lichaam volledig bedekt is. Ja, tattoos zijn behoorlijk prijzig. Gelukkig ken ik intussen veel mensen in die wereld en mag ik soms voor iets minder geld iets langer blijven zitten.”

    • Henk Stouwdam