Recensie

Opvliegende Grace Jones in observerende documentaire

Documentaire De charismatische Grace Jones werd jarenlang gevolgd voor ‘Grace Jones: Bloodlight and Bami’. De documentaire bevat prachtige concertfragmenten, maar veel persoonlijke vragen blijven onbeantwoord.

Grace Jones in ‘Grace Jones: Bloodlight and Bami’.

„Je leek wel een jongen”, zegt een familielid tegen Grace Jones als zij op bezoek is in haar geboorteland Jamaica. De opmerking verwijst naar Jones’ androgyne verschijning die in de jaren tachtig te zien was in menig videoclip, talkshow en tijdschrift. Dat de excentrieke Jones (1948) indertijd een beroemd zangeres, fotomodel en actrice was, wordt als bekend verondersteld in het aan haar gewijde portret Grace Jones: Bloodlight and Bami.

De documentaire van Sophie Fiennes wijkt af van de geijkte muziekfilm: hier geen archiefmateriaal, terugblikkende interviews en mensen die vertellen hoe geweldig Jones is. Het is zowel een observerende documentaire als een concertfilm. Fiennes volgde Jones een paar jaar en laat zien hoe de opvliegende zangeres terugkeert naar Jamaica en daar een nieuwe plaat opneemt, het in 2008 uitgekomen Hurricane. Ook zien we haar optreden in een Franse tv-show te midden van schaars geklede dansende meisjes: „Ik zie eruit als een hoerenmadam”, klaagt Jones na afloop.

Tussendoor zien we haar boos worden op allerlei mensen. Soms wordt duidelijk waarom zij geïrriteerd is, vaak ook niet. En wie niet weet wie Sly and Robbie zijn – een legendarisch drum- en bas-duo in de reggae – tast in het duister. En wie is nou eigenlijk die Mas P over wie Jones het steeds heeft? Dat hij haar meermalen sloeg wordt duidelijk, maar is hij haar vader, stiefvader of opa? In de film wordt het niet duidelijk. Hetzelfde geldt voor een handgemeen in een talkshow waarover Jones vertelt. Waarom daar dan geen fragment van laten zien?

Lees ook een interview met regisseur Sophie Fiennes en ster Grace Jones

Wat rest zijn prachtig gefilmde concertfragmenten die er, in tegenstelling tot de wat flets gefilmde documentairescènes, schitterend uitzien. De theatrale nummers, waaronder jarentachtighits ‘Slave to the Rhythm’ en ‘Pull Up to the Bumper’, worden helemaal getoond en geven alle ruimte aan Jones om te laten zien wat voor charismatische verschijning zij nog steeds is.

    • André Waardenburg