Recensie

In paradijselijke film is de hel niet ver weg

Tragikomedie De vakantiehorrorfilm ‘Tiempo compartido’ is een sinistere satire op de klassenmaatschappij van het toerismekapitalisme.

Te pas en te onpas duiken flamingo’s op in ‘Tiempo compartido’.

Op het moment dat iemand je belooft dat het paradijs binnen handbereik ligt, dan weet je dat de hel op aarde ook niet ver weg is. Dat is de premisse van de Mexicaanse tragikomische vakantiehorrorfilm Tiempo compartido; een sinistere satire op de klassenmaatschappij van het toerismekapitalisme gesitueerd in een timeshare all-in resort in fake-Maya-architectuur. Maar zo opgefokt dystopisch en J.G. Ballard (denk aan de recente film High-Rise) als dat allemaal klinkt, zo narcotisch is de film. Zelfs het chloorblauw van de zwembaden en het roze van de flamingo’s die overal te pas en te onpas opduiken verbleken tot babykleuren.

In deze kraamkamer voor onheil volgen we twee uitgebluste hoofdpersonen. De jonge Pedro die met zijn gezin vakantie komt vieren, ontdekt tot zijn schrik dat er een dubbele boeking op zijn appartement staat. De wat oudere Andrés die in de wasserij van het complex werkt, merkt dat hij niet meer meekan in de carrière-race. Het zijn twee verdwaalde slaapwandelaars, ongeschikt om zich aan te passen aan de opgewekte hysterie van de vermaakindustrie. Misschien dat ze daarom de enigen zijn die het onderdrukte surrealisme en de verstopte horror van de hele situatie kunnen zien.

De Mexicaanse regisseur Sebastián Hofmann, wiens ongewone zombiefilm Halley (2012) door zijn genrewendingen destijds bij zijn première op het Filmfestival Rotterdam uitgroeide tot een heuse festivalgeheimtip, plugt ons met zijn precieze en unheimliche visuele stijl direct in op de vrees en het verlangen van een amusante nachtmerrie.

    • Dana Linssen