Brieven

Brieven

YouTube raadt mij de laatste tijd filmpjes aan over hoe je ‘maladaptive daydreaming’ kunt overwinnen. Vanuit het niets, ik heb in de zoekbalk nog nooit interesse getoond in dat veld van de psychologie. Nu valt er waarschijnlijk een punt te maken over wat voor informatie ze allemaal over mij inwinnen om tot de (correcte) conclusie te komen dat ik een dagdromer ben, maar wat mij veel meer tegenstaat is dat woordje, ‘maladaptive’. Die negativiteit hoor ik eigenlijk altijd in verband gebracht worden met dromers. Vooral dagdromen is een slecht woord, lijkt het. Mensen die dat doen zijn luiaards, idealisten, staan los van de realiteit, nemen geen genoegen met wat ze hebben. Onzin is het. Er was een tijd dat men juist naar de idealisten en dromers keek, voor richting. Als de dromers huilden, dan was er iets grof mis met de wereld. Als ze iets mooiers voor zich zagen, dan wist hun omgeving dat dat ideaalbeeld waarde had, het najagen waard was. En zelfs als een dagdromer alleen voor zichzelf aan het mijmeren was, dan diende dat vaak als zijn motivatie om zelf beter te worden. Dat we dat stigmatiseren, zeker nu de wereld er zo uitziet, is mijns inziens een misstap. Ja, help de dromers om hun binnenwereld naar buiten te brengen. Maar vertel ze nooit hun dromerige te overwinnen, want dat hebben we hard nodig.

    • Ruben Molenaar