Opinie

    • Marcel van Roosmalen

Bezemstad

Mijn oudste dochter (bijna 3) is tussen de bedrijven door verslaafd geraakt aan Robocar Poli, een Zuid-Koreaanse serie die te zien is op Netflix. Alles speelt zich af in Bezemstad, waar pratende auto’s leven en waar een reddingsteam bestaande uit een helikopter, een brandweerauto, politie-auto en ambulance iedere keer weer uitrukt als er iets gebeurt.

Gisteren gooide ze bij het ontbijt haar bord met pap weg omdat ze Robocar Poli wilde zien. Het liet ons niet onberoerd. Het verwijt dat ik haar te vaak naar Robocar Poli laat kijken, beantwoordde ik met een ‘met je gore pap’, wat natuurlijk buiten het spectrum van het redelijk argumenteren valt.

Het hoofdje van de oudste was inmiddels rood aangelopen, met haar ‘ik wil Robocar Poli!’.

Eind van het liedje was dat ik op de bank met haar een aflevering van Robocar Poli zat te kijken, want ik vroeg me af waarom ik hier eigenlijk zo principieel tegen zat te zijn. Het leek me beter dan dat ze haar kleine zus in de zandbak bleef slaan met een lepel omdat ze Robocar Poli wilde zien.

Haar idool is Poetsie, een bezemwagen die zichzelf regelmatig in het ravijn stort, of vast blijkt te zitten in de wasstraat. Ze noemt onze hulp ook Poetsie. Wij corrigeren haar dan nadrukkelijk, want voor je het weet sta je in het dorp bekend als een stel dat zich laatdunkend uitlaat over schoonmaaksters.

In Bezemstad is er, op drie hijskranen na, van alles maar één. Er is maar één Poetsie, kom daar maar eens om in ons lintdorp waar het barst van de poetsies en verder drie bakkers, twee slagers en 22 officiële kapsalons, waarvan de meeste in onze straat.

Zaterdag ging ik maar weer eens naar een andere kapper, eentje met drie frisse meiden uit het naburige Assendelft. De werkzaamheden werden als volgt samengevat: „De mannen: opscheren en van voren bijpunten, de vrouwen vaak ook.”

De kapster die opmerkte dat je „daarvoor natuurlijk niet op de kappersschool hebt gezeten”, zei dat ze pedicure werd als ze ooit kapperseczeem zou krijgen.

Er zijn in ons dorp ook extreem veel pedicures, masseuses en ‘moeders’ met een opvang aan huis, de huisartsen daarentegen zitten vol en qua politie doen we het met een wijkagent die de hele dag twittert door welk dorp hij nou weer aan het rondfietsen is. Een andere klant – ze werd gewassen, geschoren en geverfd – zei dat ze had gehoord dat er een vrouw klem had gezeten tussen de winkelkarretjes op het parkeerterrein en dat het schandalig lang duurde voor er hulp kwam. Ik vertelde ze over het reddingsteam van Bezemstad en dat ze daar maar één kapsalon hadden. Nou, daar wilden ze allemaal wel naartoe verhuizen. „Waar ligt dat?”

Het antwoord „Zuid-Korea” viel tegen.

    • Marcel van Roosmalen