‘Excuses politie over grove afhandeling verkrachting door tbs’er’

Het slachtoffer moest stilhouden dat de dader een tbs’er op verlof was. Tijdens het verhoor zetten rechercheurs haar onder druk. “Als blijkt dat iets niet klopt in je verhaal, dan ben ik bang dat dat echt consequenties heeft voor jou.”

Tbs-kliniek de Rooyse Wissel in het Limburgse Oostrum. Foto Marcel van Hoorn/ANP

De Limburgse politie heeft haar excuses aangeboden voor de grove behandeling van de 23-jarige Susanne, die nabij Oostrum werd verkracht door een tbs’er. De Volkskrant heeft de excuusbrief in handen waarin de politie stelt dat ze te weinig oog heeft gehad voor het slachtoffer en dat ze de gang van zaken zeer betreurt, maar dat de rechercheurs “binnen de kaders” zouden hebben gehandeld.

Susanne deed in december 2016 aangifte nadat een man haar tijdens het fietsen een bedrijventerrein op had gedwongen en had verkracht. Twee zedenrechercheurs zetten de vrouw tijdens een zesenhalf uur durend verhoor onder druk, vroegen haar of ze wel de waarheid sprak en haar aangifte wilde doorzetten. Drie maanden later bleken DNA-sporen te matchen met een man uit tbs-kliniek de Rooyse Wissel in Oostrum, die een aantal uur op onbegeleid verlof was.

De Rooyse Wissel

De politie vroeg Susannes familie om stil te houden dat het een tbs’er betrof, ook nog maanden na diens arrestatie, “omdat het heel gevoelig ligt en omdat je de zaak goed wilt afronden”. Als tbs’ers met zware delicten op hun naam tijdens verlof opnieuw de fout in gaan, leidt dat vaak tot publieke verontwaardiging. Bovendien raakte de betreffende tbs-kliniek al eerder in opspraak. In 2016 werd tweemaal een medewerker mishandeld en aangerand door een tbs’er. Andere patiënten wisten tijdens hun verlof te ontsnappen. Een televisie-uitzending van EO-programma Dit is de dag liet zien dat patiënten beschikking hadden over slagersmessen, sigaretten, telefoons en geld.

In de transcripties van Susannes verhoor is volgens de Volkskrant te lezen dat de zedenrechercheurs druk zetten op het slachtoffer, vragen stelden die blijk geven van ongeloof. Herhaaldelijk benadrukten de agenten dat ze het moest zeggen als dingen anders waren gebeurd dan Susanne vertelde. “Als blijkt dat iets niet klopt in je verhaal, dan ben ik bang dat dat echt consequenties heeft voor jou.” Waarom de politie twijfelde aan haar verhaal wordt volgens de Volkskrant niet duidelijk uit de gespreksverslagen. De rechercheurs opperden dat het een roep om aandacht kon zijn, of dat het aan de geestelijke toestand van Susanne lag.

‘Hoe kokhals je dan?’

Susanne bleef herhalen dat de verkrachting echt had plaatsgevonden, maar dat ze de volgorde waarin dingen gebeurden niet goed meer wist. Ze kwam volgens de Volkskrant volledig overstuur uit het verhoor, waarin de rechercheurs op opvallende details in gingen zoals haar ervaring op het gebied van orale bevrediging. “Doe eens voor? Hoe kokhals je dan?” De vrouw zei dat ze nooit aangifte zou hebben gedaan als ze had geweten hoe het verhoor zou verlopen.

Tegen de dader, Henk van der V., gold op het moment van de verkrachting al zeventien jaar een tbs-maatregel. Hij ontkent Susanne verkracht te hebben, maar werd in juli toch veroordeeld tot drie jaar cel en opnieuw tbs. In 2000 vermoordde hij het zestienjarige meisje Ankie Blommaert. Vijf jaar later werd hij opnieuw veroordeeld, voor een moordpoging op een mede-tbs’er.

    • Kasper van Laarhoven