Kopvrouw komt tekort in eindsprint

EK zwemmen

De estafettezwemsters liepen de Europese titel op de 4x100 meter vrij net mis. Volgens Ranomi Kromowidjojo lag het aan haar.

De estafetteploeg – met Kim Busch (links), Femke Heemskerk, Kira Toussaint en Ranomi Kromowidjojo – werd tweede. Foto Robin van Lonkhuijsen

Ranomi Kromowidjojo is een keurige sportvrouw, die haar emoties goed onder controle heeft. Althans naar buiten toe. Want als ze haar gevoelens werkelijk had vertolkt, zouden er vrijdagavond in Glasgow andere zinnen uit haar mond zijn gerold. Nu formuleerde ze in nette bewoordingen haar frustratie over de gemiste Europese titel op de 4x100 meter vrije slag. „Nee, ik heb geen schuldgevoel om het gemiste goud, maar ik durf wel te zeggen dat het deze keer aan mij lag”, sprak ze opvallend schuldbewust.

Als slotzwemster van de Nederlandse estafetteploeg had Kromowidjojo de kleine achterstand, die Kim Busch, Femke Heemskerk en Kira Toussaint op Frankrijk hadden opgelopen, kunnen goedmaken. En ook moeten goedmaken, vindt ze. Een Kromowidjojo in goeden doen zou daar zeker in zijn geslaagd. Zij zwom een splittijd van 53,22 seconden, zeker één tel onder haar niveau, terwijl Heemskerk goed was voor 52,33.

Geen tijd om trots op te zijn

Kromowidjojo wist het: ze was tekortgeschoten – „geen tijd om trots op te zijn”. Maar ze weigerde zich in de put te laten praten. De succesvolle zwemster voerde de halve finale van de 50 meter vrije slag, die ze 40 minuten voor de estafettefinale moest afwerken, evenmin als excuus aan. Daarvoor was ze voldoende uitgerust, zei ze. Maar die 100 meter voelde gewoon niet goed. Er klopte iets niet. Maar wat? Kromowidjojo moest het antwoord schuldig blijven, omdat ze de race technisch nog niet had kunnen analyseren met haar coaches.

Haar ootmoed roept de vraag op of haar carrière in een neerwaartse spiraal is beland. Kromowidjojo is weliswaar pas 27 – over ruim twee weken wordt ze 28 – maar ze zwemt al twaalf jaar op het hoogste niveau. Jaar in jaar uit volgens een streng regime leven, altijd maar hard trainen en bij wedstrijden voortdurend de druk van de favorietenrol dragen, dat heeft op den duur zijn uitwerking.

Zelf voelt de zwemster nog geen terugslag. Zegt ze. Kromowidjojo heeft na de teleurstellende Olympische Spelen van Rio de Janeiro, waar ze geen medaille won, ernstig getwijfeld over haar toekomst als sporter. Maar na ampel beraad met zichzelf concludeerde ze nog niet klaar te zijn met zwemmen. Ze is fysiek in orde en voelde zich mentaal in staat door te gaan tot en met de Spelen van Tokio in 2020. Dus waarom stoppen?

Mogelijk dat het lichaam na twaalf jaar topsport langzaam begint te protesteren, ook al voelt Kromowidjojo dat niet zo. Ze wil nog te graag medailles winnen, ook als die van zilver is, zoals vrijdagavond. „Omdat ik besef dat velen in mijn schoenen hadden willen staan. Dus ik klaag niet.”

EK brengt niet beste in haar boven

Kromowidjojo zegt het in Glasgow niet hardop, maar het is bekend dat Europese kampioenschappen niet het beste in haar boven brengen. Ze heeft er ooit twee laten schieten. Niet dat de zwemster het een minderwaardig toernooi vindt, maar het heeft niet de allure en uitstraling van wereldkampioenschappen en Olympischen Spelen. Kromowidjojo is zwemster geworden om op mondiaal niveau prijzen te winnen. Om beter te zijn dan Amerikanen en Australiërs.

De zwemster, met drie olympische en drie wereldtitels (langebaan) op zak, heeft nog twee jaar om te bewijzen dat het lichaam haar niet bedriegt. Op de EK in Glasgow kan ze zich nog op de 50 meter (zaterdag) en 100 meter vrije slag (woensdag) revancheren voor de matige estafette. Volgend jaar volgt haar laatste WK in het Zuid-Koreaanse Gwangju.

En dan, een jaar later, haar afscheid op de Olympische Spelen in Tokio. Daarna krijgt haar lichaam rust.

    • Henk Stouwdam