Van linksonder met de klok mee: Puck, Karin, Emile, Wiljan, Judith en Lola.

Foto Flip Franssen

LHBT-ouders voeren actie voor meerouderschap tijdens Canal Parade

Pride Amsterdam/Meeroudergezin

LHBT-ouders en hun kinderen varen zaterdag mee met de boottocht. Ze voeren actie voor een wet die meerouderschap beter moet regelen.

In de buurt, op school of op het werk maken ze nooit mee dat iemand ervan opkijkt: twee moeders, twee vaders, twee kinderen. Maar op internet? Je weet maar nooit, dus liever alleen voornamen. Judith (42), Karin (45), Wiljan (46), Emile (48), Puck (10) en Lola (8). Ze zijn een meeroudergezin, een ‘regenbooggezin’, en ze varen zaterdag bij Pride Amsterdam met ruim vijftig andere LHBT-ouders en hun kinderen mee op de boot van Meer dan Gewenst om ‘reclame te maken’ – vinden ze leuker klinken dan actievoeren – voor een wet die de bescherming van de kinderen door alle vier de ouders beter moet regelen. Daar wordt in Den Haag al jaren over gepraat, een staatscommissie heeft er in 2016 een positief advies over gegeven, in de Tweede Kamer is er een ruime meerderheid voor, en toch duurt het maar en duurt het maar. Misschien, vraagt Emile zich af, omdat het CDA en de ChristenUnie in het kabinet zitten?

In dit gezin is het nu zo dat Judith (journalist) met Emile (studieadviseur) het gezag over Lola heeft en met Wiljan (verpleegkundig teamleider) over Puck. De biologische moeder en de biologische vaders. Karin (senior horecamedewerker) heeft niets. Ze is 23 jaar samen met Judith en ze zijn getrouwd, maar op het moment dat Emile dochter Lola erkende en Wiljan dochter Puck, gaf zij haar wettelijke familieband met haar kinderen weg. „Bij de rechtbank vroegen ze of ik wist wat ik deed. Ja, dat wist ik. Maar wat kon ik anders?” Judith: „Een vernederende ervaring.”

Emile en Wiljan, bijna zeventien jaar samen, wilden graag kinderen en hadden een oproep geplaatst op de site van Meer dan Gewenst: mannenstel, actieve vaderrol. Judith en Karin, die al wat langer op zoek waren, reageerden onmiddellijk. Wiljan: „Er was meteen een klik en we zijn gaan daten.” Na anderhalf jaar voelde het nog steeds goed, de afspraken stonden op papier, en toen kwam Puck. De vaders stonden achter de deur van de verloskamer toen ze geboren werd. „De eerste maanden bleef Puck bij de moeders”, zegt Wiljan. „Stond hier een leeg bedje.” Dan moest hij wel eens slikken. Maar nu, zeggen ze, gaat al jaren alles vanzelf en in harmonie, en zo ziet het er ook uit als je ze bij elkaar ziet zitten, bij Emile en Wiljan thuis in de tuin, Puck bij Wiljan op schoot. Van donderdag tot en met zaterdag zijn de meisjes bij de vaders.

Maar stel dat Wiljan met Lola alleen is en er gebeurt iets waardoor ze naar het ziekenhuis moet. „Ik kan nergens toestemming voor geven.” Of stel dat Judith er niet meer zou zijn, dan staat Karin buitenspel. „Voor de kinderen”, zegt Judith, „is het van belang dat alle vier hun ouders het gezag krijgen.” Puck: „Het zijn allemaal echte papa’s en mama’s.”

Vandaag staan ze dus alle zes op de boot. Twee dagen van tevoren weten ze al hoe blij ze zullen zijn. De trots, de erkenning. „Jij gaat huilen”, zegt Karin tegen Judith. „Ik huil nu al”, zegt Judith.

    • Jannetje Koelewijn