Recensie

Zuid-Afrikaans orkest MIAGI krijgt Concertgebouw aan het dansen

Het Zuid-Afrikaanse orkest MIAGI viert Nelson Mandela’s honderdste geboortedag met een Europese tournee. De jonge musici speelden Beethoven en Stravinsky, maar kregen het Concertgebouw ook aan het dansen.

MIAGI is onderdeel van een project in Soweto in Johannesburg dat onder andere hoogwaardig muziekonderwijs aan talentvolle spelers biedt. Foto Frank de Villiers

Je begint je concert met Beethovens Ouverture Egmont, klassiek met een hoofdletter K, en aan het eind van de avond staat de hele zaal te dansen en te zingen. Zo verging het het MIAGI Youth Orchestra uit Zuid-Afrika woensdagavond, bij een overtuigend optreden tijdens de Robeco Summernights in het Concertgebouw in Amsterdam.

MIAGI staat voor Music is a great investment. Het orkest is onderdeel van een gemeenschapsproject in Soweto in Johannesburg dat kinderen spelenderwijs met muziek laat kennismaken én hoogwaardig muziekonderwijs aan talentvolle spelers biedt. Om de honderdste geboortedag van Nelson Mandela te vieren maakte Miagi afgelopen maand een Europese tournee, die vrijdagavond eindigt in Berlijn.

In een informeel uniform van sneakers, spijkerbroek en fleurig hemd maakten de jonge musici indruk met hun bevlogen Beethoven-interpretatie. Wat ontbrak aan pure klankschoonheid werd goedgemaakt met inzet en alert en dynamisch samenspel. De impressionistische kleurenpracht van Stravinsky’s Vuurvogel-suite klonk aanvankelijk wat vlekkerig, maar gaandeweg kreeg de muziek vleugels en de fluisterzachte strijkers vlak voor de finale waren magisch. De Britse dirigent Duncan Ward (1989), voormalig assistent van Simon Rattle en al sinds 2013 aan MIAGI verbonden, bespeelde de fijnzinnige akoestiek van de Grote Zaal hier op een wijze die veel gearriveerde collega’s hem niet nadoen.

Met Bernsteins Prelude, fugue and riffs voor blazers en slagwerk nam het concert een swingende wending. Die kreeg een vervolg met een stuk van Ward zelf, Rainbow beats, dat hij speciaal voor deze tournee schreef als eerbetoon aan Mandela en diens ‘regenboognatie’. Na een vraag-antwoordspel van traditionele trommels ontpopte deze uitsmijter zich tot een sprankelende suite van showcase-stukjes voor de uitstekende orkestsolisten. Steeds meer traditionele Zuid-Afrikaanse invloeden en instrumenten werden toegelaten, met op het hoogtepunt een voltallig orkest dat prachtig a capella zong.

De vitaliteit en het spelplezier herinnerden aan de concerten waarmee het Venezolaanse jeugdorkest Simón Bolívar jaren geleden de harten van het concertpubliek veroverde. Ook MIAGI bewijst dat de westerse klassieke traditie geen grenzen kent.

    • Joep Stapel