Recensie

Marvel’s Spider-Man: lekker ouderwets slinger je van gebouw naar gebouw

Games

Het wordt waarschijnlijk één van de grootste games van het najaar: Marvel’s Spider-Man. Maker Insomniac laat je heerlijk in de huid kruipen van een authentieke superheld.

Still Sony/Insomniac Games

„Dit is helemaal onze eigen interpretatie van Spider-Man”, begint Ryan Schneider van Insomniac Games zijn presentatie voor de pers van Marvel’s Spider-Man. Hij bedoelt: de game is geen film-vertaling voor de digitale wereld. Evenmin is de game specifiek gebaseerd op de stripboeken. En met de tientallen Spider-Man games die hiervoor kwamen – en meestal jammerlijk faalden – heeft het óók niks te maken.

Het twee uur durende gedeelte van de game dat de aanwezige pers op een warme julidag te spelen krijgt, lijkt dan ook met zorg uitgezocht om dát te benadrukken. „Mentorschap en relaties” staan centraal, aldus Schneider. En de traditionele spanning tussen superheld Spider-Man en zijn alter-ego, Peter Parker.

Anders dan in veel filmversies is deze Parker al in de twintig, een jonge onderzoeker met het oog op een wetenschappelijke carrière. En Mary-Jane Watson is niet zijn beauty queen van een vriendin, maar een gewiekste onderzoeksjournaliste die hem al lang niet meer nodig heeft. (Spoiler: haar krijgen we ook te spelen.)

Still Sony/Insomniac Games
Still Sony/Insomniac Games
Peter Parker en Mary Jane
Still Sony/Insomniac Games

Radio-actieve beet

Parker is natuurlijk meer dan een slimme student. Dankzij een radioactieve spinnenbeet heeft hij spinnenkrachten gekregen: hij is supersterk en superplakkerig. Hoewel Parker na acht jaar zijn bedenkingen begint te krijgen, slingert hij nog steeds van gebouw naar gebouw met behulp van zijn spinnenwebben om criminelen te verslaan. Dat ‘webslingen’ hebben weinig games écht goed weten te simuleren, maar hier is het heerlijk vloeiend. Mocht je uit onhandigheid tegen een muur aan klappen, dan plakt deze Spider-Man zich gewoon daaraan vast en rent vrolijk verder.

Als er één ding is waarin deze game vooralsnog lijkt uit te blinken, dan is het wel machtsfantasie. Er schuilt een diep plezier in het spelen van deze Spider-Man, een gevoel dat je zelf een superheld kan zijn.

In gevechten slaat Spider-Man om zich heen met vuisten als mokers, springt en klautert over zijn vijanden heen als een echte acrobaat en plakt de bad guys feilloos als in de films vast aan de muren. Klappen op de vijand leveren je Focus-punten op, die ofwel kunnen worden ingezet om je wonden te helen of om een laatste grote klap uit te delen aan je vijand.

Ouderwetse superheld

Toch voelt de game ergens ouderwets aan. Het vechtsysteem dat zo heerlijk wegspeelt, lijkt erg op de formule die Batman Arkham Asylum in 2009 zo groot maakte. En hoewel New York City zo romantisch-realistisch is neergezet dat het een waar plezier is om er in rond te slingeren, lijken de achterliggende systemen erg op de oude succesformule die Ubisoft recent na vele jaren over boord zette. Je gaat op zoek naar torens, speelt die vrij via een puzzel, en krijgt vervolgens te zien waar bepaalde objecten, missies, misdaden-in-wording en andere zaken te vinden zijn. Het doet allemaal gedateerd aan. Hetzelfde geldt voor de zogenoemde quick-time events – momenten waarop de game je stellig vraagt om op één knop te drukken om verder te gaan – die toch alweer een jaar of vijf uit de mode zijn.

De vraag is of dit erg is. We kennen de risico’s van deze ontwerpkeuzes goed: op de lange termijn kan het saai worden, routineus. Wordt het dat ook? In de twee uur gameplay die voorhanden was, is dat in ieder geval nog niet zo.

De heldenfantasie is te prettig, de opties te breed. Af en toe wordt de normale gameplay opgeschud met een puzzel: je probeert een buis af te maken met verschillende tussenstukken, of een signaal op de juiste frequentie te brengen. Met alle activiteiten verdien je punten, ‘tokens’, voor nieuwe pakken, krachten of andere zaken. Die voegen genoeg toe aan de flow van het spel dat het interessant blijft.

Een eindoordeel valt na twee uur spelen natuurlijk niet te geven. Maar Marvel’s Spider-Man lijkt het superheldengevoel wel serieus over te willen brengen. Zelfs de ouderwetse onderdelen maken de game er niet minder prettig op: laten we hopen dat die de ambitie van deze kleine doorsnede ook waar weet te maken.

    • Len Maessen