Recensie

Stoned in een spiegelpaleis

Arthouse Een geniaal doolhof, of een regisseur die zelf van het padje is geraakt? David Mitchells surrealistische ‘Under the Silver Lake’ zou tot cultfilm kunnen uitgroeien.

Sam (Andrew Garfield) in een wereld die alleen in film kan bestaan.

Zou je na het zien van Under the Silver Lake punten kunnen scoren voor het herkennen van de honderden popculturele referenties die regisseur David Robert Mitchell in zijn derde film verstopte? De regisseur van de inventieve horrorfilm It Follows (2014) – die ook al boordevol verwijzingen zat – ontpopt zich in zijn derde speelfilm als een soort David Lynch voor tieners. Mitchell smeedde een plot vol samenzweringstheorieën, geheime codes en rookgordijnen. In de voetsporen van stevige blower Sam (Andrew Garfield) voert Mitchell ons door de surrealistische schaduwwereld van Hollywood die ook Lynch in Mulholland Drive (2001) en recentelijk Nicolas Winding Refn in The Neon Demon (2016) inspireerde. Under the Silver Lake is een glossy uitgevoerde, freudiaanse natte droom, die zich afspeelt in een wereld die alleen in films kan bestaan; een visuele echo van bijna 125 jaar filmgeschiedenis.

Geen wonder dat de film na zijn première in Cannes eerder dit jaar heftige positieve én negatieve reacties opriep. De kijker raakt óf in de ban van Sam en de zoektocht naar zijn verdwenen buurvrouw die hem steeds dieper het konijnenhol in voert; óf je krijgt het gevoel dat deze omgekeerde legpuzzel toch niet te redden valt.

Lees ook een interview met regisseur Mitchell over zijn derde film, ‘Under the Silver Lake’

In hoeverre is Mitchell de architect van een ingenieus doolhof, of toch eerder een charlatan die de toeschouwer een wankel spiegelpaleis inlokt? Dat is na één keer kijken niet echt te beoordelen. Maar dat hoeft niet per se een slecht teken te zijn.

Stiekem hoop ik dat de film een cultfenomeen kan worden. De aanwijzingen die Sam op zijn speurtocht aantreft zijn prettig analoog (van graffiti op de muur tot polaroids) en de soundtrack – van muzikant Disasterpeace – vertelt een geheel eigen verhaal. Mitchell levert een pleidooi om van alle ongerijmdheden en toevalligheden van de wereld een kloppend verhaal te maken. Die behoefte is niet alleen menselijk, maar in Under the Silver Lake ook vermakelijk. Al is dat naar paranoia neigende verlangen naar een samenhangende wereld van ‘alternatieve feiten’ momenteel ook angstaanjagend actueel.

    • Dana Linssen