Opinie

    • Karl Vannieuwkerke

Sportsmanship in al zijn vezels

Als Geraint Thomas de voorbije drie weken nergens positief heeft geplast – in de wielersport bouw je automatisch wat voorzichtigheid in – gaat hij de geschiedenisboeken in als de derde Britse Tourwinnaar ooit: Wiggins, Froome, en Thomas.

Mooi rijtje. Maar ik moet toegeven. Achtendertig jaar na Joop had ik liever Tom dan Thomas gezien. Tweede in de Giro d’Italia en tweede in de Tour de France. Vrij uniek, maar net niet. Ach, Joop werd vijf keer tweede voor hij Frankrijk in 1980 definitief veroverde. Tom heeft nog tijd. Maar dit was wel een unieke kans en niemand weet of ze ooit terugkeert.

Als host van een wielertalkshow bij zonsondergang gebeurt het zelden dat je een wielrenner van dichtbij ziet. Of het moest iemand zijn die de Tour niet rijdt en een uitnodiging voor Vive le vélo! niet afslaat. Zoals Bram Tankink en Bert De Backer.

Maar een echte Tourcoureur. Nee, die zie je meestal niet. Als zij starten zit je al in een kasteeltje of op een dorpspleintje op een kilometer of dertig van de aankomst, als ze aankomen ben je je in datzelfde château of dorpje aan het voorbereiden op de uitzending van een paar uur later.

Toen ik vaststelde dat mijn hotelkamer zich donderdagavond in Lourdes bevond en dat de renners daar de volgende ochtend van start gingen, maakte mijn wielrennershart een sprongetje. Voor het eerst in vijftien jaar zou ik nog eens aan de start van een Touretappe live meemaken.

Ik pikkelde tegen halfelf naar het heiligdom van de maagd Maria en slenterde tussen de ploegbussen. In vijftien jaar was er nauwelijks iets veranderd: drukdoenerij van bewakingsagenten, wieleronkundige vips, mecaniciens en verzorgers die naar het einde snakten en renners die als halve lijken het controleblad gingen tekenen in de schaduw van de basiliek van de onbevlekte ontvangenis.

Bij de bus van Sunweb was de drukte groot. De hoop van wielerland drukte op de schouders van Tom Dumoulin. Zou hij Geraint Thomas in de lastigste Pyreneeënrit de genadestoot geven?

Tom stond een reporter van Eurosport en Han Kok van NOS te woord, praatte en lachte honderduit. Even later deed hij hetzelfde bij Renaat Schotte van Sporza. Zeven vragen, geen probleem. Waar anderen na twee vragen al ongeduldig de pedalen aaien om verder te rijden, bleef Tom staan. Alsof het hem allemaal niets kon maken. Pas vlak voor de start, toen hij zijn fiets tussen de andere renners parkeerde, kroop hij in een tunnel.

Er werd niet meer gesproken, fotografen verdrongen zich op hun knieën voor Tom terwijl hij voor zich uit staarde. Vastberaden. Ik stond op anderhalve meter van hem en was ervan overtuigd dat hij Thomas een oplawaai zou verkopen. Helaas. Thomas was te sterk. Dumoulin had geen moeite om dat toe te geven. „Ik had de Tour tegen deze Welshman nooit kunnen winnen. Daarom moet ik tevreden zijn met die tweede plaats”, aldus Tom.

Sportsmanship in al zijn vezels. Ik wou gisteravond een gokje wagen voor de Tour van 2019. Toen ik zag dat je voor 100 euro inzet op Tom Dumoulin bij winst amper 350 euro terug kon krijgen, heb ik het niet gedaan.

De grote favoriet voor de volgende Ronde van Frankrijk is nu al bekend. Laat de Giro maar schieten, Tom!

Karl Vannieuwkerke is presentator bij de Vlaamse omroep VRT.

    • Karl Vannieuwkerke