Recensie

Eindeloos in debat over een thriller

Drama In ‘L’atelier’ doen kansarme jongeren mee aan een schrijfworkshop en stuiten daarbij op morele kwesties. Dat levert een uitleggerige film op.

Thrillerschrijvers in spe in ‘L’Atelier’.

Ook ruim een jaar na de première in Cannes voelt L’atelier van Laurent Cantet nog alsof hij gisteren gemaakt is. Dat is bij deze film extra relevant omdat hij nadrukkelijk inspeelt op de Franse actualiteit van eergisteren: de aanslagen op muziekzaal Bataclan in Parijs en de boulevard in Nice. Het studieuze scenario waarvoor Cantet (bekend van Gouden Palm-winnaar Entre les murs) samenwerkte met Robin Campillo (120 BPM) cirkelt rondom een workshop van de Parijse misdaadauteur Olivia Dejazet in het zomerse La Ciotat.

Zeven jongeren die een keurige dwarsdoorsnede van de Franse multiculturele samenleving vormen zijn door het arbeidsbureau afgevaardigd om met haar te werken aan een boek over het illustere havenstadje onder de rook van Marseille. La Ciotat was het toneel van heftige protesten en bezettingen toen de industriële haven daar in de jaren tachtig van de afgelopen eeuw gesloten dreigde te worden.

Wellicht geïnspireerd door Olivia’s specialisme richt de workshop zich al snel op een misdaadverhaal. Tijdens eindeloze brainstormsessies bespreken de deelnemers aan de workshop plot en mogelijke motieven van de hoofdpersonen. Is dat uitgangspunt al behoorlijk gekunsteld, de politiek correcte manier waarop alle opties worden afgevinkt is dat nog meer. Moeten dader en/of slachtoffer Frans zijn, en wat is dat eigenlijk? Gaat het verhaal over idealen, geld of corruptie? Of is er ook zoiets als een zinloze moord mogelijk? Kun je eigenlijk wel over moord schrijven zonder je er stiekem in te verlustigen? Al die debatten leiden uiteindelijk tot een confrontatie tussen Olivia en een van de jongens die opvallend onopgemerkt aan het rechtsradicaliseren is.

Het zijn allemaal thema’s die op de beste momenten doen denken aan Albert Camus’ beroemde existentialistische roman De vreemdeling, die over vergelijkbare vragen gaat. Maar Cantet en Campillo hebben vooral een theatraal essay geschreven, met een betogende stijl die de ongeremde, jonge acteurs behoorlijk in de weg staat.

    • Dana Linssen