Recensie

Pianist Minnaar bewijst het: Mozarts ‘Negende’ is een wonder

Klassiek Hannes Minnaar en dirigent Jan Willem de Vriend verstaan elkaar feilloos in Mozarts ‘Jeunehomme’. Het bezonken spel van Minnaar leek soms op een nachtelijk gebed.

Pianist Hannes Minnaar. Foto Simon van Boxtel

Negende Pianoconcert voor een vrouw, pianiste Victoire Jenamy. Twee Mozart-biografen verbasterden haar naam tot het gangbaar geworden Jeunehomme. De componist schreef veel van zijn mooiste muziek op basis van vrouwelijke inspiratiebronnen, doorgaans zangeressen trouwens. Zou Française Jenamy de reden zijn van de ongekende diepte en schoonheid van zijn Negende Pianoconcert? Oude meester Alfred Brendel noemde het „een van de grootste wereldwonderen”, en Hannes Minnaar bewees diens gelijk.

Zoals eerder in opnamen van de vijf Beethoven-concerten vormde de pianist ook nu een volmaakte twee-eenheid met dirigent Jan Willem de Vriend. Het operateske karakter van de muziek bloeide op in de dialogen tussen solist en orkest. Minnaar liet zijn vleugel zingen en spreken alsof er een onzichtbaar libretto onder de partituur lag: elke frase was verstaanbaar, geen noot ging verloren. In het langzame tussendeel riepen de strijkersklanken, met name in de openingsmaten, gedachten op aan het ‘Kyrie’ uit de Grosse Messe. Het bezonken spel van Minnaar leek bij tijd en wijle op een nachtelijk gebed, waarna in het slotrondo een nieuwe dag uitbarstte.

Hij speelde als toegift Liszts pianobewerking van Auf dem Wasser zu singen van Franz Schubert, een mooie brug naar diens Negende Symfonie, waarin ook de natuur bezongen wordt. Met name in het tweede – bijna filmische – deel liet De Vriend het Orquestra Sinfònica de Barcelona klimmen en dalen als bij een bergwandeling. De hoorns en trombones stegen helder boven de warme strijkers uit. De musici wierpen zich met Catalaanse hartstocht op hun eerste vertolking van de Negende. Dirigent Jan Willem de Vriend – bij wie het zweet een kwartier na afloop nog altijd van het gezicht gutste – wendde al zijn krachten aan om het orkestrale ‘beest’ te temmen. Het mondde uit in een fascinerende dans van stier en torero, met de muziek als grote winnaar.

    • Joost Galema