‘Ik wilde geen troep meer in mijn lichaam’

Verdienen & Uitgeven Anja Brand (58) is als zzp’er werkzaam als dagcoördinator en gastvrouw in Verhalenhuis Belvédère in Rotterdam. Daarnaast werkt ze als stadsgids. „Dit zou ik tot na mijn pensioen kunnen doen.”

IN

‘Niets is leuker dan mensen rondleiden in je eigen stad. Ik ben sinds 2012 stadsgids in Rotterdam. Ik begeleid onder meer oudere toeristen, buitenlandse studenten of bedrijven en organisaties die de stad willen leren kennen. De drukste periode is net voorbij. Vooral in mei en juni waren er veel evenementen in de stad, maar ook in september en oktober is er vaak een opleving.

„In eerste instantie deed ik dit werk als vrijwilliger. Ik was als communicatiemedewerker boventallig bij Rijkswaterstaat en zocht naar wat ik verder wilde met mijn carrière. Met een coach ben ik toen gaan kijken naar mijn wensenlijst. Daar stonden onder meer ‘iets met culturen’, ‘meer buiten’ en ‘op de fiets naar mijn werk’ op. Zo kwam ik bij het gidsen terecht. Het werk als gastvrouw en dagcoördinator voor het Verhalenhuis Belvédère kwam een jaar later. Met beide banen kan ik inmiddels goed rondkomen.

„Mijn man is in 2009 overleden. Sindsdien ontvang ik naast mijn inkomen ook een nabestaandenpensioen. Het is als een basisinkomen, ik kan er, sinds mijn dochters het huis uit zijn, bijna al mijn vaste lasten van betalen. Wat dat betreft voel ik me erg gezegend, het maakt dat ik minder zorgen heb over financiële zaken.”

UIT

‘Omdat ik in een oud pand woon, gebouwd in 1933, heb ik maandelijks best wat kosten aan onderhoud. Er is bijvoorbeeld wel eens lekkage in de dakkapel geweest, dat kost dan gelijk zo’n 2.000 euro. En zo is er altijd wel wat te verbeteren. Toen ik begon als zelfstandige heb ik daar wel eens zorgen om gehad. Dan vroeg ik me af hoe ik het als alleenstaande moeder moest oplossen. Maar toch ben ik vaak wel handig in dat soort dingen. Ik heb bijvoorbeeld een tijd geen auto gereden om op de kosten te besparen en zo lost het zich altijd wel weer op.

„In april ben ik samen met mijn jongste dochter (19) naar Suriname gegaan om mijn oudste dochter (21) op te zoeken die daar stage liep. Hun vader was Surinaams van oorsprong dus het was ook een kennismaking met die cultuur. We waren er namelijk nog nooit geweest, mijn man had dat ook nooit gedaan. Dat maakte het een heel bijzondere reis, waar ik wel even voor heb moeten sparen.

„Wat niet goedkoop is, maar wat ik wel heel belangrijk vind, is goed eten. Ik probeer zoveel mogelijk biologisch te eten, eet veel groenten en fruit, geen vlees en vis en daarom veel zaden, noten en peulvruchten. Een paar jaar geleden heb ik ervoor gekozen dat ik geen troep meer in m’n lichaam wilde. Daar ben ik best consequent in. Maar ik realiseer me ook dat het niet vanzelfsprekend is dat je je dat kunt veroorloven en daarom ben ik ook dankbaar dat dit kan.”

    • Liza Titawano