De horror vacui van de lege agenda

Vanuit Princeton, New Jersey, schrijft over wat haar opvalt. Vandaag: De wereld rondzeilen met je ziel onder de arm.

Illustratie Eliane Gerrits

Buurman is binnen. Daarom zien we hem bijna nooit. Zijn kapitale villa is meestal verlaten. Hij dobbert buitengaats, op zijn zeilboot. Op zoek naar een nieuwe bestemming, voor zijn leven.

Vlak voor de financiële crisis, rond zijn vijfenveertigste, vertrok David met een megabonus bij de zakenbank waar hij jaren gewerkt had. Nooit meer naar kantoor, altijd tijd voor je hobby, juichte hij, en met hem vele van zijn bankiersvriendjes. Enthousiast verruilde hij zijn cubicle voor een kajuit. Volg je dromen, adviseerde hij wie het maar wilde horen. Verspil je tijd niet met werken. Zijn Facebook-pagina liep vol met foto’s van zijn nieuwe leven. David die het zeil van zijn boot hijst in de haven van St. Tropez, St. Johns, St. Kitts – een moderne bedevaart. Altijd ontspannen in polo en korte broek.

Maar langzamerhand begon er wat te veranderen. Zijn atletisch figuur maakte plaats voor een gezapig buikje. Zijn tomeloze energie lekte weg in de oceaan. Zwijmelend bij adembenemende zonsondergangen dronk hij meer cocktails dan goed voor hem was. Steeds vaker had hij geen zin zijn bed uit te komen. David voelde zich stuurloos en rusteloos. Hij zeilde rond de wereld met zijn ziel onder z’n arm. Hij ervoer de horror vacui van de lege agenda.

Als ik hem zag bij het jaarlijkse buurtfeest, waarvoor hij steevast overvloog, popelde hij om een diep gesprek aan te gaan vol lastige vragen. Waartoe ben ik op aarde? Hoe geef ik mijn leven zin? Hoe laat ik iets achter voor als ik er niet meer ben?

Vragen waarop een antwoord niet eenvoudig is. Als je nogal wat geld over hebt, kun je je voor goede doelen inzetten. Wil je dat serieus doen, dan moet je je agenda daarop aanpassen. Aanwezig zijn bij vergaderingen. Maar voor je het weet gaat dat ten koste van dat eeuwige vakantiegevoel.

En zo dobbert hij voort, klagend en steeds somberder. Ik mag hem wel, met al zijn verlangens, frustraties en dubbelheid. Een luxe versie van Faust, die zijn ziel verkocht voor een oceaan aan lege tijd. Hij blijft contact zoeken, ook vanaf de verste uithoeken van de wereld. Maar zijn foto’s van azuurblauwe wateren, gouden zonsondergangen en schitterende sterrenhemels doen me steeds minder. Bij het laatste straatfeest was ik niet de enige die hem probeerde te mijden.

Arme David. De permanente vakantie, ooit zijn wensdroom, bleek een hel. Zoiets als alleen maar de kersjes op de taart eten. Of de godganselijke dag straalbezopen zijn. Hij wordt er misselijk van en houdt er een kater aan over. Toen hij bij de bank werkte, maakte een zeilvakantie hem gelukkig. Nu voelt het als een straf. Van kantoorsloof werd hij galeislaaf.

Ik denk dat ik weet wat hem goed zou doen: een werkvakantie. David, voor een paar weken per jaar, doe dat driedelige streepjespak weer aan, knoop die das om. Poets je schoenen en neem de volle ochtendtrein naar Manhattan. Misschien is die wel vertraagd. Ga lekker de hele tijd beurskoersen bekijken achter een terminal in een raamloos kantoor. En sluit de dag af met de lange terugtocht naar huis. Daar kun je dan in je stoel ploffen. Hondsmoe, maar eindelijk voldaan.

Reacties naar pdejong@ias.edu
    • Pia de Jong