Opinie

    • Wilfried de Jong

Tom huilt, Tom lacht

Eerst hing de verzorger voorzichtig een handdoek om zijn nek. En daarna kwam dat petje. De man deed gewoon zijn werk. Wielersponsors willen zo’n petje op het hoofd van de kopman zien, zeker als hij na afloop van een etappe live op televisie is.

„Flikker op, man!”

Een reactie in de categorie ‘pleur op’ van onze premier.

Tom Dumoulin trok het petje van zijn hoofd voordat het er goed op zat. Hij was woedend op een motorrijder die concurrent Roglic bij een afdaling op sleeptouw had genomen. En zelf had hij niet lekker gereden. Dan moet je van Toms hoofd afblijven en het petje in je zak houden.

Een dag later zag Dumoulin zijn ongepolijste reactie terug en moest onbedaarlijk lachen om zichzelf. Tom huilt, Tom lacht. Wat een zelfkennis en zelfspot. Dumoulin was zo authentiek als de pest.

De mythische proporties van de Tour de France doen fans soms onverantwoord dromen en fantaseren. Een wielrenner worden kwaliteiten toegedicht die niet te verifiëren zijn. Thuis heeft iedereen een zelfverzonnen aanvalsplan: Tom zou eigenlijk dit, Tom zou eigenlijk dat.

Niemand weet hoe het ontbijt in zijn binnenste wordt omgezet in kracht en de gedachten in zijn hersenpan tijdens een woeste etappe zijn al helemaal niet te volgen.

Pas na de finish krijgen we enig inzicht van de renner zelf. Na de aankomst in Parijs waren de eerste woorden van Dumoulin over deze Tour: „Mooi. Heftig. Zwaar.”

Mooi, dat vond ik de metamorfose in de tijdrit. Nadat hij de dag ervoor in de bergen zijn meerdere moest erkennen in Geraint Thomas, wist Dumoulin zich op te laden voor een fenomenale strijd tegen de klok.

Heftig? De momenten dat hij – doodop van het aanvallen – in het hooggebergte de gele trui op het laatste moment voorbij zag flitsen. En zwaar? Alle stress tijdens de duizenden kilometers over het asfalt.

De afgelopen weken was ik regelmatig in zijn stad Maastricht. Overal waar ik kwam, was Dumoulin de afgelopen jaren meer dan eens gesignaleerd. Op een terras in Wyck kwam hij volgens de ober vaak lunchen, in de beste ijssalon had hij een hoorntje besteld en op het moderne plein aan de Maas dronk hij espresso. Zijn aanwezigheid is een aanbeveling geworden.

Tom was here.

Maastricht ligt aan zijn voeten. De provincie Limburg, heel Nederland, eigenlijk iedereen op de wereld die van fietsen houdt, is verknocht aan Tom Dumoulin. De prachtrenner met zijn innemende persoonlijkheid strijdt wanneer hij moet strijden en houdt zich rustig wanneer het nodig is.

Nooit verliest hij het hoofd, tenzij je er ongevraagd een petje op zet.

Als hij volgend jaar de Giro links laat liggen en alleen de Tour de France gaat rijden, zullen de verwachtingen groot zijn. Na dit seizoen deugt alleen nog een eerste plaats in Parijs. Wat een vooruitzicht.

Ik voorspel alvast hoe de Tour de France in 2019 voor Tom Dumoulin zal zijn: mooi, heftig, zwaar.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.

    • Wilfried de Jong