Opinie

    • Hugo Camps

Nieuwe helden

Niet één renner is nog pijnvrij na drie weken Tour. Het peloton komt als uitgemergelde lijken over de eindstreep op de Champs Élysées. Ze zeggen het niet, maar sommigen vechten al dagen tegen opkomende puisten tussen scrotum en anus. Anderen zijn op armen en benen verveld tot bloot vlees. De topdrie is ook geschaafd, vooral mentaal. De angst voor tijdverlies was een aanslag op hoofd en lichaam in elke etappe. Fietsen met ogen in de rug is slopend.

Er waren de valpartijen met en zonder breuken. Richie Porte werd in een vroeg stadium uitgeschakeld. Vincenzo Nibali sukkelt op dit moment met een gebroken wervel naar de operatiekamer. De Tour is altijd een slagveld.

In de laatste week tuimelde Philippe Gilbert het ravijn in. Hij reed nog 59 kilometer door met een gebroken knieschijf, maar de volgende dag moest hij de Tour verlaten. De guerrier van deze Tour huilde bij het afscheid. In de afdaling van een col ging ook Peter Sagan zwaar onderuit. Met bijna 70 kilometer per uur miste hij een bocht. Geroosterd over het hele lichaam kroop hij terug op de fiets en beëindigde de etappe. De groene trui opgeven, was voor deze acrobaat geen optie. Desnoods rijdt hij zondag zonder armen en benen de Champs Élysées op. Als een groen monstertje.

Ogenschijnlijk zijn Tom Dumoulin, Steven Kruijswijk en Bauke Mollema nog ongeschonden. Hun mannenlijven zijn geen art deco van pleisters en nietjes. Kindertekening van blauwe plekken. Luister vooral niet, want alles kraakt.

Een Pyreneeënrit van tweehonderd kilometer en zes zware cols drie dagen voor het einde van de Tour is een inferno. Het peloton zit dan niet meer op zijn tandvlees, het zit eronder.

De organisatie rekent op een bombardement van aanvallen op de gele trui. Het is een infantiele speculatie, mede in het vooruitzicht van de tijdrit als voorlaatste etappe. De renners geloven niet in dat soort rampscenario’s. De top van het klassement laat zich niet betrappen op hitsig kabaal. Wielrenners zijn geen klagers, hun pijngrens is al helemaal geen paternoster van lamento’s.

Tom Dumoulin zei voor de etappe naar de Aubisque dat Geraint Thomas de verdiende winnaar van de Tour is. Naast zijn geweldige prestaties schittert Dumoulin ook nog in sportieve noblesse. Vooral zijn nederige realisme maakt hem zo geliefd bij het grote publiek. Dumoulin heeft tien keer meer persoonlijkheid dan Joop Zoetemelk, maar hij deelt wel de deemoed met de oude meester.

Wel mooi hoe hij in de laatste bergetappe op de Soulord nog een aantal versnellingen plaatste om de mannen van Team Sky los te rijden. Nog indrukwekkender was de klim van Roglic en Kruijswijk. De kopmannen van Lotto-Jumbo hebben een schitterende Tour gereden. Het is lang geleden dat een Nederlands wielerteam zo dominant aanwezig is geweest in la grande boucle. Met Robert Gesink als werkpaard en Antwan Tolhoek als attractie. Lotto-Jumbo is de revelatie van deze Tour.

De donkere jaren in het Nederlandse cyclisme zijn voorbij. Nieuwe helden hebben zich gemeld. Met Dumoulin als de nieuwe heilige en de Lotto’s als collectief van de toekomst.

Voor de eerste keer in jaren heeft Chris Froome op zijn adem getrapt. Het kan het begin van het einde zijn. Maar zoals hij in deze Tour de vijandigheid van het Franse publiek heeft doorstaan, is hij kampioen waardigheid geworden.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.

    • Hugo Camps