‘De Magiër’ is via Japan op weg naar zijn thuis

Geboortedorp Andrés Iniesta

Zijn nieuwe huis staat er al. Vlak bij het schoolplein. Maar Andrés Iniesta (34) is nog niet klaar met zijn lange voetballoopbaan. Vader José Antonio wacht op hem in Fuentealbilla.

Andres Iniesta na de verloren penaltyreekstegen Rusland op het WK. Met de uitschakeling van Spanje kwam zijn interlandcarrière ten einde. Foto Peter Powell/EPA

José Antonio Iniesta kijkt de wedstrijden van zijn zoon het liefste alleen thuis op de bank. Als de spanning hem te veel wordt, gaat de televisie uit en zoekt hij ontspanning in de wijngaarden van Fuentealbilla. Zo deed de Spanjaard dat toen Andrés Iniesta in 2010 het winnende doelpunt in de WK-finale tegen Nederland maakte, toen er tijdens het mislukte WK in Rusland een einde kwam aan zijn interlandloopbaan en ook nu hij voor de Japanse club Vissel Kobe speelt. „Ik geniet liever op afstand. Ik hou ook niet van vliegen. Hier thuis in Fuentealbilla voel ik me het beste”, zegt Iniesta senior even buiten het dorpje, voor de ingang van het wijnbedrijf van de familie.

José Antonio Iniesta bleef zijn roots altijd trouw. Toch kan hij er in al zijn bescheidenheid niet omheen dat de successen van zijn zoon ook zijn leven ingrijpend hebben veranderd. „Ach”, zegt hij, „we zijn nog steeds een familie van harde werkers. Onze voorouders waren hier op het land actief in de wijnbouw. Als arbeiders. Door Andrés zijn we allemaal in een andere film terecht gekomen. We hebben een eigen bedrijf en verkopen wijn aan 39 landen. Dat hebben we allemaal te danken aan zijn voetbalcarrière. Andrés heeft veel geïnvesteerd in ons bedrijf, en mede daardoor kon het groot worden. In zijn sport wordt nu eenmaal goed betaald.”

Schoolplein

De loopbaan van Andrés Iniesta begon een kleine dertig jaar geleden op het schoolplein van Fuentealbilla. Het jochie voetbalde daar iedere dag tot het donker werd, om daarna met zijn vriendjes nog een laatste potje te spelen achterin Bar Luján. Het café waar zijn moeder werkte en waar nu zijn fanclub huist. Vader Iniesta verdiende zijn geld in de bouw. Hij reed metselaars rond in de omgeving. Het leven op het platteland in de provincie Albacete was ontdaan van luxe. Een totaal andere wereld dan die in steden als Madrid of Barcelona.

Andrés ontwikkelde zich zo goed als voetballer dat scouts in de wijde omgeving zijn talent herkenden. Vaak hoefden ze maar een paar minuten te kijken om vast te stellen dat hij uitzonderlijk was. Toen FC Barcelona hem op heel jonge leeftijd wilde hebben, wees de jongen het aanbod zelf van de hand. Hij wilde liever in Fuentealbilla blijven. Maar in 1996 besloot de toen twaalfjarige Andrés toch het dorpje van tweeduizend inwoners te verruilen voor Barcelona. „Dat is nog altijd een van de moeilijkste momenten van mijn leven”, vertelt José Antonio. „Ik wilde hem eigenlijk direct weer mee terugnemen.”

Maar Iniesta senior voelde dat hij zijn zoon ook niet kon tegenhouden. Zelf had hij het als centrale middenvelder niet verder geschopt dan de derde divisie. En Andrés kreeg als tiener al snel door dat zijn vader de hoop op hem had gevestigd. Het was mede de reden waarom hij alsnog besloot naar La Masía, het internaat van FC Barcelona te gaan. „Ik doe het omdat jij het zo graag wilt, zei Andrés. Het is nu 22 jaar geleden. Het voelt als een loopbaan van ons beiden. We hebben alles altijd samen beleefd.”

Barcelona

Op 29 oktober 2002 debuteerde Andrés Iniesta als achttienjarige voor FC Barcelona, in de uitwedstrijd tegen Club Brugge in de Champions League. Het eerste van een lange reeks hoogte- en dieptepunten. Hij groeide in zestien seizoenen uit tot de bepalende middenvelder van een elftal dat jaren achtereen de Europese top zou domineren.

Het jaar 2009 was een jaar vol intens geluk, maar vooral ook diep verdriet. Een paar maanden na het winnen van de Champions League overleed zijn voetbalvriend Dani Jarque op 26-jarige leeftijd aan een hartaanval. Iniesta’s naaste omgeving vreesde de loopbaan van de introverte voetballer. Hij raakte in een depressie, trok zichzelf terug. Hij liep ook de ene na de andere spierblessure op.

In de aanloop naar het WK van 2010 richtte Andrés zich op en veroverde een plek in de selectie van bondscoach Vicente del Bosque. Op zondag 11 juli maakte Iniesta in de 116de minuut van de finale tegen Nederland het winnende doelpunt. Op zijn ondershirt stond de naam van Dani Jarque geschreven. José Antonio Iniesta zag de goal in zijn eentje thuis op de bank. „De hele familie zat in het stadion in Johannesburg. Ik ben ervan overtuigd dat het allemaal was voorbestemd. Ik ben niet echt religieus, maar ik geloof wel in iets hogers. Andrés was dé man die dit doelpunt moest maken.”

Vrijwel overal waar Andrés Iniesta sindsdien voetbalde klonk er applaus voor de speler die Spanje zijn eerste wereldtitel bezorgde – behalve in de toenmalige Amsterdam Arena waar het Nederlandse publiek hem op 31 maart 2015 uitfloot tijdens een vriendschappelijke interland. „Het is heel bijzonder om te zien dat bijna iedereen van je zoon houdt”, zegt José Antonio. „Ik ken hem vanaf zijn eerste dag. Voor mij is hij altijd dezelfde gebleven. Het is prachtig dat de mensen hem belonen met applaus. Daar kan geen enkele beker tegenop. En het gefluit van de Nederlanders? Ik begrijp dat wel. Ik ben altijd fan van Oranje geweest. Ik hoopte dat ze een WK zouden winnen.” En dan, lachend: „Maar alleen níét tegen het Spanje van mijn zoon.”

Afscheid

José Antonio Iniesta is naar eigen zeggen het Nederlandse voetbal veel dank verschuldigd, om te beginnen vanwege het „revolutionaire” Oranje van 1974. Hij raakte destijds verliefd op dat voetbal. En „Andrés heeft in zijn loopbaan met vele Hollandse meesters te maken gehad. Louis van Gaal en Frank Rijkaard, als trainers. En Johan Cruijff. Die was de belangrijkste. Die was zo slim. Volgens hem rustte het voetbal op drie pijlers: intelligentie, precisie en balbezit. Zijn filosofie is voor Andrés van groot belang geweest. Cruijff geloofde ook in technische spelers als Xavi, Messi en Andrés.”

Op het WK in Rusland deze maand nam Andrés Iniesta afscheid van het nationale team, nadat hij eerder op emotionele wijze zijn geliefde FC Barcelona vaarwel had gezegd. Zijn toekomst ligt nu bij Vissel Kobe waar hij een driejarig contract tekende en waarvoor hij afgelopen zondag zijn eerste wedstrijd speelde. „Andrés is oud en wijs genoeg om zijn eigen keuzes te maken”, zegt José Antonio, die zijn zoon op afstand zal blijven volgen. Hij weet zeker dat Andrés over een paar jaar definitief thuis zal komen. Zijn nieuwe huis staat er al. Vlak bij het schoolplein, Bar Luján, en het standbeeld van de kleine grootheid van Fuentealbilla.

    • Koen Greven