Brieven

Brieven 27/7/2018

Columns

Waarom een foto erbij?

De reacties die Lamyae Aharouay met haar foto heeft opgeroepen (Hoe ik een dikke huid kreeg, 21/7), roept bij mij de vraag op waarom NRC ook alweer foto’s van de auteurs plaatst bij columns en opiniestukken. Kennelijk is daarover in het verleden een beslissing genomen. Toch zou de NRC dit dossier te baat kunnen nemen om opnieuw na te denken wat je als krant eigenlijk doet door bij een column niet alleen de naam van de schrijver te plaatsen, maar ook een foto. Is dat om bij de berichten van Tom-Jan Meeus te onderstrepen dat de inhoud serieus is te nemen want geschreven door een verstandig uitziende, niet-exotische man? En bij Marike Stellinga: stellige, orthodoxe economie, maar toch interessant want afkomstig van een levendig uitziend iemand? In beide gevallen is dat wat mij betreft overbodig: ik stel ze allebei op prijs, puur op de inhoud.

In het geval van Lamyae Aharouay opent de foto een heel aparte lijn van communicatie, ook al ontkent ze dat. De boodschap is ongeveer: à propos, ik ben lid van een religieuze groep. Alleen als de columns en de gedoekte foto van de schrijfster een sociologisch experiment waren met de NRC-lezers, begrijp ik het: dan was de foto essentieel.

Wat mij betreft: weg met die foto’s. Als de lezer in staat moet worden gesteld om te beoordelen uit welke hoek een column komt, heb ik veel meer aan een link naar iemands CV of publicatielijst.

Als NRC de diversiteit van de redactie wil aantonen, zijn daar betere manieren voor.

Zorgdetacheerders (1)

Overbelaste werkvloer

In zijn artikel Detacheerders in de zorg, misbruik je macht niet (25/7) beschrijft Mark van den Houdenberg zorgdetacheerders als een bedreiging voor de reguliere verpleegkundige markt. De ziel zou uit de zorg verdwijnen. Jarenlang wegkijken van de overbelaste werkvloer, waarbij verpleegkundigen tot tachtig procent van hun werktijd aan administratie kwijt zijn, breken de motivatie pas echt. Zijn regionaliserende oplossing (laat medewerkers doorgroeien in interessante functies, ook als dat bij een ziekenhuis in de regio is) zal niet genoeg blijken; fragmentatie van informatie in archaïsche registratiesystemen, per ziekenhuis verschillend, is wellicht de grootste bedreiging van zorg aan de patiënt. Dat er nog steeds geen Elektronisch Patiënten Dossier beschikbaar is, bemoeilijkt efficiënte zorg en verhindert inzicht in behoeften, voorzieningen en adequate planning.

Zorgdetacheerders (2)

Korte en lange termijn

De enige manier om detacheerders de wind uit de zeilen te halen en te houden, is ze niet gebruiken. Doe je dat toch, dan financier je je eigen ondergang. Onderbezetting is niet fijn, maar de overgebleven mensen lopen in ieder geval niet weg naar de detacheerder. Het zou fijn zijn als alle ziekenhuizen detacheerders links laten liggen, maar dat is niet realistisch. Er zijn altijd zwakke broeders die zorg op korte termijn belangrijker vinden, maar daarmee de zorg op de langere termijn onbetaalbaar maken. Ook de detacheerder wil eraan verdienen. Er is dus pijn op de korte termijn, maar als je die niet neemt, loopt iedereen naar die detacheerder. Bij psychiaters gebeurt dat ook al, die nemen ontslag bij de GGZ en komen als zzp’er terug.

Instellingen die dat toestaan, gaan ten onder. Dat hebben zij dus zelf in de hand.

Weersverwachting

Noem ook smog

Het verbaast me in hoge mate dat bij de weersverwachtingen op radio en tv en bij andere pers géén structurele waarschuwingen uitgaan bij een zeer hoge ozonconcentratie in de lucht (gevolg van hoge temperaturen en zonnestraling), die bij windstilte smog veroorzaakt. Smog tast de gezondheid – vooral die van mensen met een longziekte – ernstig aan, en daarvoor zou moeten worden gewaarschuwd. Het landelijk meetnet voorspelt voor vrijdagmiddag vier uur zeer hoge concentraties (code Rood) in grote delen van ons land. Zie de kaart op www.luchtmeetnet.nl/kaart

    • Theo Uittenbogaard
    • J.A. Bakker
    • Marcel J.W. Grosfeld
    • Robbert Jansen