Opinie

Berenpak

Ja het is warm en ik moet steeds denken aan de jongen die in een pretjespark in Reeuwijk in het snikhete berenpak van Bollo de Beer moet kruipen. Daarin moet hij dansen en springen en uiteraard selfies maken. Zonder selfies bestaan we niet. In een stukje in het AD vertelde hij dat hij het een kwartier volhoudt en dan naar de receptie vlucht. Daar komen sommige ouders dan klagen dat Bollo te weinig aandacht aan hun kroost heeft besteed. Ik ben daar een beetje stil van. Zowel van de jongen die niet glashard geweigerd heeft om voor die paar luizige euro’s per uur in dat pak te kruipen, als van de pretjesparkdirecteur die niet bedacht heeft dat je dit een werkstudent niet aan kan doen als het buiten dat berenpak al 37 graden is. Maar ook van die klaagouders die bij die receptie hebben staan piepen. Dat zijn trouwens wel mijn favoriete landgenoten. Rijdende rechtermensen die klagen over de aandacht van de beer in het pretjespark. Net als de fossiele lezers van deze krant die hebben lopen zeiken over de foto bij de columns van collega Lamyae Aharouay. Daarop droeg zij een hoofddoek. Vandaar. Zal ik dan ook maar een bekentenis doen? Mijn brilletje is nep. Dat moet ik dragen van mijn geloof. Zit gewoon vensterglas in. Door René Froger zelf gemonteerd. Ik moet een bril op van mijn god. Wie dat is? Dat ben ik zelf. Zal er tussen de zeikbrieven aan Lamyae ook een epistel van de trouwe lezer Stef Blok hebben gezeten? Zou zomaar kunnen. Dat hij een hoofddoek vervelend vindt in een witte krant. Omdat de lezers uiteindelijk toch niet mengen. Waar zal Stef trouwens zijn op dit moment? Met vakantie? Spelleider op de camping? Of is hij nog druk met zijn meer dan 2.200 excuusbrieven aan iedereen die hij nodeloos gekwetst heeft? Wat is sorry in het Pama-Nyungaans?

Maar terug naar het berenpak. Omdat ik nog niet dement ben kom ik nooit in een pretjespark, maar als ik er afgelopen dagen wel was geweest dan had ik dat joch uit zijn dwangbuis bevrijd en de directeur er persoonlijk in gehesen. Met geweld? Ja! En daarna was ik met hem het park in gelopen en had ik hem onder zachte dwang met de kinderen laten dansen en springen. En rennen. Veel rennen. Hard ook. Onderhand had ik hem in zijn zachte berenoor gefluisterd dat door deze positieve wending in zijn leven zijn bestaan op aarde eindelijk weer zin had. Dat er nu kinderen waren die in hem geloofden. Fantastisch toch? Het pretjesparkpersoneel doet dat namelijk al jaren niet meer.

Wat de directeur had moeten doen? Gewoon een bord bij de ingang moeten plaatsen dat Bollo helaas ziek was. Warmweerdiarree of aids omdat hij spontaan met Bolke gevreeën had en de PEP was vergeten. Verkouden mag ook hoor, maar dat andere vind ik leuker.

Maar goed, Bollo is oud en wijs en weerbaar genoeg om gewoon te weigeren. Of moet er bij hem ook iemand van het Rode Kruis langskomen met hittegolftips? Net als bij de nationale bejaardenberg die extra nat gehouden moeten worden. Luchtige kleding en veel vocht. De meeste bejaarden die afgelopen dagen zo’n bemoeial aan de deur kregen waren vooral verbaasd. Eentje vroeg aan de vrijwilliger of een natte luier ook meetelt. Maar wat een onzin. Onze bejaarden weten toch zelf ook wel dat je met dit weer niet in je skipak bij de brandende open haard moet gaan zitten. Een meneer vertelde dat hij jaren in Benidorm komt dus dat hij echt wel weet wat warmte is.

Daarbij willen een heleboel oudjes helemaal niet geholpen worden. Die zien deze hittegolf als de helpende hand van God of Allah zelf. Die hoeven niet nog langer in het hoekje van een verzorgingshuis wezenloos te dommelen en te krijsen. Die vinden het wel lekker om definitief op te stappen. Zet mij maar in het zonnetje. En niks luchtige zomerjurk. Gewoon een berenpak. Een lekker dik berenpak. Mooi einde toch?