Langs het grensgebied met de jonge helden van Cormac McCarthy

Zomer! Tijd voor het uitvoeren van goede lees-voornemens. Nu: Cormac McCarthy’s grenstrilogie

Er is nauwelijks een woord te bedenken dat verder afstaat van het proza van Cormac McCarthy dan bingen: hij doseert zijn woorden als water in de woestijn die de VS van Mexico scheidt, het decor van McCarthy’s grenstrilogie. Gedronken wordt er zuinigjes uit veldflessen, met enig geluk ontmoeten McCarthy’s personages aan het eind van de dag een vreemdeling die bereid is een blik bonen, verwarmd op een vuurtje, te delen, en een tortilla om het blik mee schoon te vegen.

De jonge helden van McCarthy zijn Amerikanen die hun geluk beproeven in Mexico. Mojado-reverso’s: omgekeerde mojado’s, wetbacks, een scheldwoord voor Midden-Amerikanen in de VS die de Rio Grande, de rivier die de grens uitmaakt tussen oostelijk Mexico en Texas, hebben overgestoken. Aan weerszijden van de rivier zijn mensen op de been, en wolven, en vee. Aan weerszijden is het landschap dor en weids en zijn de reizigers op elkaar aangewezen, en op hun paarden, die kalm grazen in de nacht als hun ruiters dutten bij het kampvuur.

Zeg naar welk land u op vakantie gaat, en wij zeggen welke boeken bij dat land passen.

De drie boeken van McCarthy, All the Pretty Horses (1992) , The Crossing (1994), en Cities of the Plain (1998) spelen in de eerste helft van de vorige eeuw. Hoe afgelegen het grensgebied ook is, de aardverschuivingen die overal plaatsvinden, te beginnen bij de Mexicaanse Revolutie van 1910, hebben ook hun weerslag op de levens van helden John Grady Cole en Billy Parham.

Twintig jaar na het verschijnen van het laatste deel van McCarthy’s meesterlijke trilogie is het grensgebied niet langer poreuze wildernis aan de randen van de wereld, maar symbool van een internationale crisis. Wetbacks en rednecks ontmoeten elkaar niet langer toevallig te paard maar worden gescheiden door prikkeldraad en staal. Natuurlijk schetst McCarthy een romantisch beeld van het leven in en van de natuur. Maar de trilogie toont ook dat een muur geen grens zal stellen aan het ontheemd zijn.

    • Nynke van Verschuer