Inhalen

Mijn 14-jarige zoon ligt onderuit op de bank. Met een schuin oog volgt hij de etappe in de Tour, het andere oog gericht op zijn mobiel. Hoe anders was dit toen hij een jaar of zes was. Op de punt van zijn stoel zat hij gerust een uur naar de fietsers te staren. Ik begreep er niets van, hoe kon een kleuter zó lang geboeid blijven door een kluwen renners op een berg? Totdat mijn man, de wielerliefhebber van het gezin, de kamer binnenstapte en onze zoon hem opgewonden een update gaf: „Papa, papa, de auto heeft hem nog steeds niet ingehaald!”

Lezers zijn de auteur van deze rubriek. Een Ikje is een persoonlijke ervaring of anekdote in maximaal 120 woorden. Insturen via ik@nrc.nl