Geen hap ging erin

Vanuit Princeton, New Jersey, schrijft over wat haar opvalt. Vandaag: De zoon die als baby nooit wilde eten, maar als een toverbal van kleur veranderde.
Illustratie Eliane Gerrits

Onze oudste zoon leerde voor het eerst lekker eten waarderen in een McDonald’s. Tijdens een vakantie in Amerika kochten we in de fastfoodtent een hamburger. Zorgvuldig werd het gerecht gedemonteerd. Eerst verwijderde hij de stukjes ui, de ketchup en het plakje augurk, daarna het blaadje sla en het vlees, tot er een klef broodje overbleef met een plakje tomaat. Zie hier, de geboorte van het heerlijke „broodje tomaat”, nog steeds een vast item op ons familiemenu.

Als baby wilde onze zoon nooit eten. Langer dan ik hier ga toegeven, was hij niet weg te slaan van de borst. Langzaam laten wennen aan andere smaken, zoals ze op het consultatiebureau simpelweg suggereerden, werkte niet. Oma’s zouden het klusje wel even klaren met de zelfgemaakte prakjes waar wij ouders groot op waren geworden. Tevergeefs. Het consultatiebureau stuurde zelfs een echte eetexpert naar ons huis. Zij zou hem wel even een aardappel voeren. Ter lering werd het hele proces op film vastgelegd. Geen hap ging erin. Het compromitterende beeldmateriaal moet nog ergens in de archieven liggen.

Zijn peuterhartsvriendin was het tegenovergestelde. Begerig verorberde ze de coquilles Saint-Jacques, de Texelse lamsbout en Bretonse oesters die haar vader, een echte chef-kok, haar voorzette. Hij vond eten een belangrijkere investering dan, zeg, Legoblokjes. Later keek geen kind nog naar zijn speelgoed om, terwijl de smaak van je eerste truffel altijd bij je blijft. Maar toen mijn zoon een voor een de porcini uit de risotto viste en vervolgens na enkel ruiken met een vies gezicht het bord van zich af schoof, was hij persoonlijk beledigd.

Jarenlang aten we elke dag het enige dat iedereen lustte: pasta bolognese. Dat was in een keer afgelopen toen de arts op het consultatiebureau onze zoon vroeg wat hij zoal at. „Mijn moeder maakt elke dag hetzelfde klaar”, zei hij tot mijn ontsteltenis, op klagende toon. Ik weet niet of dat ook op film staat. Ik werd nog net niet gearresteerd voor kindermishandeling.

Maar tijden veranderen en kinderen ook. Toverballen zijn het. Net als je gewend bent aan één kleur, verschijnt een andere. Vorige week, vers afgestudeerd, arriveerde onze zoon hier met een aantal vrienden. „Maak je over het eten geen zorgen, mam”, zei hij. „Daar zorg ik voor.”

De zoon bleek, ver van moeder vandaan, een echte foody te zijn geworden. Bij het ontbijt begint hij al over het diner na te denken. Overal liggen kookboeken. Hij knipt recepten uit en bekijkt instructiefilmpjes op YouTube. Hij plukt verse kruiden uit de tuin, meet nauwkeurig de binnentemperatuur van de kip in de oven en geeft instructies over het fijnsnijden van knoflook — met één harde klap met de zijkant van je keukenmes.

Van mij heeft hij het allemaal niet. Zoals mijn buurman pleegt te zeggen: je moet opvoeding ook niet aan ouders overlaten. Vandaag presenteerde onze zoon trots zijn topgerecht, geheel bereid volgens origineel recept met de verste ingrediënten. Met verbazing zag ik de verrassing op tafel staan: een grote pot dampende pasta bolognese.

Zeg, voedingsexperts, mag dit moment ook even op video worden vastgelegd?

Reacties naar pdejong@ias.edu
    • Pia de Jong