Recensie

De beelden van Westerhuis werken het beste in de buitenlucht

Beeldententoonstelling Ronald Westerhuis begon zijn carrière als lasser op een boorplatform en is nu een internationaal gevierd beeldhouwer. Zijn expositie in Museum de Fundatie is een waar spiegelpaleis.

Ronald A. Westerhuis, Silver (2017, diverse afmetingen). Foto Peter Tijhuis

The sky is the limit voor beeldhouwer Ronald A. Westerhuis. Zijn sculpturen zijn steevast vele meters hoog: kloeke, stoere objecten van roestvrij staal. Voor zijn tentoonstelling Size does matter in Museum de Fundatie in Zwolle maakte hij een sculptuur van bijna tien meter hoog. Deze Stepping Stones bestaat uit op elkaar gestapelde schijven die op hun beurt steunen op grote, schijven die wel iets hebben van glanzende ufo’s. Bezoekers van de Fundatie stuiten er meteen op als ze vlakbij het museum zijn.

Ronald A. Westerhuis, Stepping Stones (2018, hoogte 9,5 meter).

Foto Peter Tijhuis

Zonder enige conventie te volgen, stort Westerhuis zich ongeremd in de wereld van bombastische sculpturen. Zijn beelden zijn afstandelijk, maar tegelijk uitnodigend door hun spiegelende oppervlaktes. Hij wil dat de bezoekers er deel van worden. Overal word je weerkaatst en in beeld gebracht. Je loopt rond als in een spiegelpaleis.

De Zwolse kunstenaar Ronald A. Westerhuis (1971) is een atypische beeldhouwer die kalmpjes een plek binnen de Nederlandse beeldhouwkunst heeft veroverd. Zijn sculpturen sluiten aan op de abstracte, minimalistische beeldhouwtraditie. „De vorm brengt het gevoel over”, zei hij vorig jaar in NRC. Na zijn middelbare school reisde hij enkele jaren door Europa en Amerika en werkte hij als lasser op een boorplatform. In 2003, Westerhuis was toen 32, werd hij bekend met een voorstel voor de vlam van de Olympische Spelen in China. Hij maakte vorig jaar het serene MH17-monument in Vijfhuizen.

Ronald Westerhuis, Circle of life (2018, hoogte 2 meter)

Zijn werk gaat vaak over transformaties. In de eerste plaats van de bezoeker die voor het werk staat. Die wordt dikker, dunner, omgekeerd of meerdere malen afgebeeld. Ook zijn er transformaties van kleuren, vormen en afstanden. Westerhuis’ sculpturen zijn telkens pogingen om de werkelijkheid te herscheppen volgens zijn eigen blik. Zoals bij Stepping Stones, dat volgens Westerhuis staat voor „de groeistructuur en het verloop van het leven”.

Het is uniek hoe Westerhuis met fijne hand zijn sculpturen vakkundig in grillige vormen kneedt. Het heeft hem inmiddels wereldwijde roem opgeleverd. Van roestvrij staal heeft hij zijn handelsmerk gemaakt. Maar rvs biedt weinig variatie. Vooral daarom gaat de expositie in de Fundatie op den duur vervelen. Er hangen te veel eenvormige schalen aan de museummuren. Steeds met een net iets andere uitsnede, een net iets andere tint of een net iets meer glanzend of matter, spiegelend effect.

Zou het komen doordat de werken van Westerhuis niet volledig tot hun recht komen in de Fundatie? Zijn grenzeloze kunstwerken horen eerder op open vlaktes te staan, waar niet alleen de bezoekers reflecteren, maar ook de vrije omgeving. Door hun soms waterkoude uitstraling voelen zijn opvallende sculpturen zich minder thuis tussen de witte wanden van een museumzaal.

    • Marthe Saelens