‘Dat hij papa zei, dat was een slikmomentje’

Spitsuur Johan (43) en Yvette van der Zee (45) uit Bolsward hebben een samengesteld gezin. Hij heeft een vreedzaam co-ouderschap over de drie kinderen uit zijn eerste huwelijk en samen hebben ze een pleegzoon. „Gezeur, dat hebben wij gelukkig niet.”

Yvette: „Mensen zeiden: Friezen zijn stug, maar ik heb het nooit zo ervaren. Als ik nu over straat loop is het: ‘hoi!’ en ‘hallo!’” Johan: „En het helpt dat je de kinderen naar school brengt.”

Yvette: „Toen ik Johan leerde kennen, ging ik van alleenstaande naar een man met drie kinderen – een hele overgang. Ook verhuisde ik van Alphen aan den Rijn, midden in de Randstad, naar Bolsward, Friesland. Iedereen zei tegen mij: ‘wat doe je?’”

Johan: „In 2010 ben ik bij mijn ex weggegaan en in 2012 heb ik Yvette leren kennen, via het internet. Onze eerste date was op het zomerspektakel in Alphen aan den Rijn.”

Yvette: „Daarna ging het best snel.”

Johan: „Eerst zagen wij elkaar in het weekend. Als ik de kinderen had, kwam Yvette hierheen en het andere weekend ging ik naar Alphen. Na een tijdje zijn we samen gaan wonen.”

Yvette: „Mensen zeiden: Friezen zijn stug, maar ik heb het nooit zo ervaren. Ik ging op dansen en Johan kent veel mensen. Als ik nu over straat loop is het: ‘hoi!’ en ‘hallo!’. Goh, denk ik dan. Ik word net zoals mijn man.”

Johan: „En het helpt dat je de kinderen naar school brengt.”

Yvette: „Ik zit ook in de ouderraad nu. En dan nog het huishouden. Ik doe vooral niet niks. Maar toch kunnen Johan en ik ’s avonds op de bank nog een wijntje drinken. We leven niet langs elkaar heen.”

Johan: „Daardoor zijn mijn ex en ik uit elkaar gegroeid. Ik kan nog steeds goed met haar opschieten. De kinderen zijn nu niet bij ons, maar mochten wij besluiten om naar het strand te gaan, dan halen we ze gewoon op.”

Yvette: „Laatst wilden de meiden heel graag naar de Primark in Groningen. Het was niet het officiële weekend dat de kinderen bij ons waren, maar dan stuur ik hun moeder gewoon een berichtje – dat is dan prima. Gezeur, dat hebben wij gelukkig niet.”

Schema omgooien

Johan: „Dat de kinderen hier niet altijd zijn, is ook makkelijk voor mijn werk. Ik werk als vrachtwagenchauffeur bij AB Texel, een transportbedrijf met meer dan duizend wagens. Ik vervoer voornamelijk aardappels, wortels en uien – meestal in Nederland, België, Frankrijk en Duitsland. Ik werk in een systeem met een andere chauffeur, dan rijd ik een aantal dagen achter elkaar en daarna gaat de ander weer. Het systeem zit in het hoofd, maar het staat ook op de kalender.”

Yvette: „Soms moeten we het schema een beetje omgooien. Wij gaan wel eens op woensdagavond uit eten. Of een dagje naar de sauna. Dat hoeft niet standaard in het weekend.”

Johan: „In het begin was het weekend voor mij heilig. Maar nu vind ik het heerlijk om dan te werken. Mensen zijn anders op de weg, relaxter. En het is rustiger met het verkeer. Het is mooi werk wat ik doe.”

Test voor huwelijk

Johan: „Vorig jaar was ik buiten een kozijn aan het schilderen. Er moest een spijker uit. Ik pakte een dremel, een soort slijpmachientje, maar vervolgens schiet dat schijfje zo in m’n oog. Dat was even schrikken.”

Yvette: „Even schrikken? Tjonge, jonge. Ik ben nog nooit zo vaak op en neer geweest naar het ziekenhuis in Groningen.”

Johan: „Ik werd gelijk geopereerd, mijn hele iris was weg.”

Yvette: „Met zijn linkeroog ziet hij nog voor 30 procent.”

Johan: „Je mag in Nederland met één oog rijden, maar het duurde even voordat ik weer kon werken. Ik was mijn dieptes kwijt.”

Yvette: „Johan zat een jaar thuis, dat was een goede test voor ons huwelijk.”

Johan: „Op een gegeven moment ga je je aan elkaar ergeren.”

Yvette: „Voor mij is het normaal dat hij weg is. Het is altijd zo geweest. Ik vind het ook heerlijk om af en toe alleen te zijn. En dan is het ook weer leuk als hij thuiskomt.”

Johan: „Dan werk ik in vijf dagen achter elkaar zo’n 65 uur. In de avond moet je negen uur verplicht langs de kant staan. Dan warm ik even een magnetronmaaltijd op of ga ik douchen bij een chauffeurscafé.”

Pleegzoon

Johan: „Na onze derde had ik zoiets van, er komen toch geen kinderen meer, dus heb ik mijzelf ‘laten helpen’. Toen leerde ik Yvette kennen en we wilden toch nog een kind, maar het lukte niet meer. Heel jammer.”

Yvette: „Eerst dachten we aan adopteren, maar daarbij hadden wij het gevoel dat je een kind koopt. In Nederland zijn genoeg kinderen die onze hulp nodig hebben. Dus gingen we een traject in om pleegouders te worden. Na een tijd belden ze dat een kindje van 3,5 jaar, Marcel, een thuis nodig had.”

Johan: „Yvette heeft in die periode veel thuisgewerkt.”

Yvette: „Het is een beetje als je net bevallen bent. Het kind hechten aan het nieuwe gezin. Wij hebben ook normaal contact met Marcels ouders. Af en toe stuur ik een foto. Marcel was jarig en toen kwamen zijn ouders ook op bezoek.”

Johan: „Dat was net voor oud en nieuw. Zijn vader vroeg: ‘Ga je ook nog vuurwerk afsteken?’ Toen zei Marcel: ‘Nee joh, dat doet mijn vader.”

Yvette: „Dat was de eerste keer dat hij dat zei.”

Johan: „Eerst vonden we dat ongemakkelijk. Maar het wordt steeds normaler. Laatst kwam ik vrijdagavond thuis van werk en ging ik even bij Marcel kijken. Hij lag wat gek in zijn bed, dus ik pak ‘m beet en draai hem om. Ineens wordt hij wakker en roept: ‘papa!’.”

Yvette: „Dat was wel even een ding.”

Johan: „Dat was een slikmomentje.”

    • Fabian de Bont