Recensie

Schoonheid van een schrijver in verval

Biopic ‘The Happy Prince’ is een tragische, intieme reis door het hoofd van Oscar Wilde aan het einde van zijn leven.

Rupert Everett als Oscar Wilde (r.) in ‘The Happy Prince’.

Het is een droom, fluistert acteur Rupert Everett helemaal aan het begin van The Happy Prince in de camera. Maar meer dan een droom is zijn Oscar Wilde-biopic een delirisch geheugenpaleis waarin wordt ingezoomd op de levensavond van de schrijver (1854-1900). Wilde was behalve als schrijver van satirische toneelstukken, de roman The Picture of Dorian Gray (1891) en natuurlijk het sprookje waar de film zijn titel aan ontleent, bekend als flamboyant societyfiguur en scherp criticaster van hypocriete zeden.

Het is 1897. Wilde is na twee jaar dwangarbeid wegens homoseksuele ‘onzedelijkheden’ ontslagen uit de gevangenis. We treffen hem aan in Frankrijk waar hij zijn laatste jaren in ballingschap en slechte gezondheid doorbrengt. Hij werd pas in 2017, als gevolg van een naar de Engelse homoseksuele wiskundige Alan Turing genoemde wet, officieel gerehabiliteerd.

The Happy Prince veronderstelt wel wat voorkennis over de decadente dandy en estheet voor wie het leven zelf misschien wel zijn belangrijkste kunstwerk was. Wat dat betreft heeft The Happy Prince nog het meeste van een binnenstebuiten gekeerde Dorian Gray. Die roman gaat over een schilderij dat langzaam veroudert en degenereert onder invloed van het immorele gedrag van de geportretteerde, die voor altijd jong en knap blijft. Het boek bevat de beroemde zin: „Alle overdaad brengt evenals onthouding zijn eigen straf teweeg.”

Everett, die de film schreef, regisseerde en de hoofdrol op zich nam, is vooral geïnteresseerd in meeslepende paradoxen van schoonheid en verval. Hij vindt in de aan lager wal geraakte schrijver momenten van grote schoonheid terug. Everett werkte jaren aan de film, die bij vlagen zo briljant is als de flamboyante Wilde zelf, maar even vaak vervalt in ergerlijk maniërisme.

Lees ook een interview met hoofdrolspeler en regisseur Rupert Everett: ‘Oscar Wilde is onze Christus’

Gelukkig is Everett net als de schrijver zelf niet echt geïnteresseerd in de kale feiten, maar vooral in de verbeelding. De film is gecomponeerd als een muziekstuk, waarin de verschillende tijdslagen, wanen en herinneringen als muzikale frasen in elkaar overlopen. Wildes echtgenote Constance, hun twee zonen, zijn geliefde Lord Alfred – ‘Bosie’ – Douglas en zijn laatste trouwe vrienden Reginald ‘Reggie’ Turner en Robbie Ross zweven als herinneringsdraden door deze tragische en intieme vertelling.

    • Dana Linssen