Opinie

    • Arjen Fortuin

Een bouwval voor 1 euro op Sardinië

Zap In RTL’s nieuwe realityserie over Nederlanders in den vreemde zijn de bewoners van een dorp op Sardinië nu eens meer dan decor.

Huizen voor één euro in Het Italiaanse dorp. Ollolai (RTL4) Foto RTL

Nou zeg, Ollolai op televisie! Daar zijn we vorige zomer nog doorheen gereden, in het binnenland van Sardinië. Niet gestopt. Dat is misschien ook een van de problemen van Ollolai, een dorp van (nog) 1.200 zielen waar de jeugd uit wegtrekt bij gebrek aan werk en waar te weinig gebeurt om veel toeristen te lokken.

Vandaar dat de gemeente er besloot vervallen en verlaten huizen voor 1 euro per stuk te koop aan te bieden. RTL 4 zag er een dagelijkse realitysoap in voor de zomer – er zijn weinig dingen waar RTL géén realitysoap in ziet.

Maar eerlijk is eerlijk, de aftrap van Het Italiaanse Dorp. Ollolai was maandag veelbelovend. Vijf Nederlandse stellen probeerden met een zo overtuigend mogelijk businessplan door de ballotage van de Ollolaise dorpsraad te komen om een van de eurohuizen toegewezen te krijgen. Geen van hen sprak Italiaans; kennelijk had RTL de Italiaanssprekenden onder de aanmeldingen afgewezen. Spraakverwarring geeft leuke tv.

De huizen waren echte bouwvallen. Ilonka en Russ, die elektrische mountainbikes wilden gaan verhuren, schrokken zich een hoedje bij de aanblik van een onthoofde pop, die prominent bovenop de verlaten huisraad was geplaatst. „Als we dit doen moeten we eerst een medium laten komen”, zei Russ. „Ik meen het hoor. Dit vind ik spooky.” De dorpsraad zag weinig in hun plannen: „Wij hebben daar een uitdrukking voor: veel bladeren en weinig wortels.”

De dorpsraad doet het programma goed. In de meeste emigratieprogramma’s is de inheemse bevolking decor, hier hoor je de dorpelingen over hun ideeën over de toekomst van hun streek. Een van de hen was diep onder de indruk van de ravissante blondine Corina. Haar man John zocht „een mediator, een tolk, een procesbegeleider”. Hun project was het organiseren van een jazzfestival in Ollolai. De oude mannen in het café: „Jazz? Is dat van die muziek met van die junkies met lang haar in het publiek?”

Corina mocht door de dorpsraad als femme fatale worden beschouwd, zelf zag ze het dorp niet zitten. „Het is hier zo rustig, daar word ik heel onrustig van.” Een ander stel (tikje te keurig) wilde Ollolai snel verlaten na inspectie van de huizen.

De twee jongste koppels werden gekozen: een Vlaams-Nederlands stel met een jong dochtertje, die als enigen hun powerpoint in het Italiaans hadden vertaald. Zij wilden foodtrucks naar Ollolai lokken. De Duvel die ze schonken maakte indruk op de dorpsraad. Plechtig verklaarden de Italianen: „Wij geven onze eigen keuken nooit op, maar wij proeven alles.”

Dan waren er Joey en Daniëlle. Dit stel had het plan opgevat om in Ollolai bruiloften te organiseren. Een project met haken en ogen, maar hun enthousiasme was onweerstaanbaar. Ik viel als een blok voor ze. En Joey en Daniëlle vielen als een blok voor de eerste de beste onmogelijk ingedeelde bouwval. Hun ogen glommen. Joey zei: „Ik had het wel erger verwacht.” Precies op dat moment schoot zijn linkervoet dwars door de rotte vloer.

Het mocht de pret niet drukken, ze waren verliefd op de ruïne, op elkaar, op het dorp. Stiknerveus presenteerden zij hun project. Aan de leden van de dorpsraad was allang te zien dat ze deze twee ontwapenende Hollanders nooit meer kwijt wilden.

Toen Joey en Daniëlle dolblij naar buiten liepen, zaten de dorpelingen te glimmen. „Ik wed dat zij zelf de eersten zijn die hier gaan trouwen.”

    • Arjen Fortuin