De rauwe veerkracht van Van Vleuten

La Course

Annemiek van Vleuten (35) is gehard door de grilligheid van het leven. Opgeven doet ze nooit, niet in de Giro Rosa, niet in La Course.

Hét moment in La Course: Annemiek van Vleuten (links) achterhaalt een paar meter voor de finish Anna van der Breggen. Foto Kim Ldurbook/EPA

Het is stampen wat ze doet op de Colombière. Op het oog een veel te zwaar verzet, zeker als je het tredje van haar eeuwige rivale ziet, die langzaam maar soepel bij haar wegrijdt in de slotkilometer van de Alpencol. Ze zwalkt, bijt op haar tanden en richt haar blik op de stang van haar fiets om niet te hoeven zien dat het wegdek nog wel even blijft oplopen. Ze kraakt maar breekt niet, ook niet als ze dubbel ziet van ellende en zich verliest in het niemandsland van fysieke pijn, waar zij als geen ander altijd weer een uitweg weet te vinden. Haar lijf wil er de brui aan geven, haar wilskracht is van een heel ander kaliber. Ze wil, ze moet, en dus zal ze, ook als ze nog geen idee heeft hoe.

Maar een kilometer voor de top lijkt Annemiek van Vleuten een belangrijke wedstrijd te gaan verliezen. Een zeldzaamheid nadat ze voor dood in een greppel lag, in een bocht naar rechts, onderweg naar Rio de Janeiro, onderweg naar olympisch goud. De roem ging naar de dame die nu bij haar wegfietst.

Lees ook: Annemiek van Vleuten, kampioene van het pijn lijden

Ontzettend taai

Ze herstelde van die klap, en maakte van veerkracht haar handelsmerk: als ze dat kon, wat dan niet? Inmiddels 35, maar in de vorm van haar leven. Zo ontzettend taai geworden, gehard door de grilligheid van het leven – de genoemde valpartij, de mentale dip die volgde en het herstel daarvan, de dood van haar vader in 2009, waarna ze nooit stopte met genieten. Met al die tegenslagen in de tas kan het twee kanten op: je blijft liggen of je staat op. Ze koos voor het laatste. Dat aan zichzelf bewijzen heeft haar schier onverslaanbaar gemaakt. Vooral als het gevecht mentaal wordt, zoals op het WK tijdrijden in Noorwegen, dat ze in september glansrijk won.

Zie de overmacht waarmee ze zich twee dagen eerder liet kronen tot winnaar van de Giro Rosa. Op de klimtijdrit van donderdag liet ze aan de wereld zien wat ze kan als ze alle remmen losgooit: ze zette nummer twee Ashleigh Moolman, ook wereldtop, in een rit van vijftien kilometer op tweeënhalve minuut. Dat krachtsverschil is van ongeziene proporties, ook in een nog groeiende sport.

Lees meer over de Zoncolan: Zo voelt de ‘zwaarste klim van Europa’ op de fiets

In het roze reed ze tegen de Zoncolan op, de zwaarste klim van Europa. Met haar klimtijd had ze in mei met de mannen in de Giro kunnen wedijveren: ze was zo rond de veertigste plaats geëindigd, in ogenschouw nemend dat er aan haar inspanning geen moordende rit voorafging.

Na die rit had ze een voorsprong van drieënhalve minuut. Een weldenkend sportmens rijdt een meerdaagse ronde dan rustig uit, met de vijfde editie van La Course voor de deur, de wereldwijd live uitgezonden eendagskoers die publicitair zo fraai profiteert in het zog van de Tour. Maar nee, veelvraat Van Vleuten vond het nog niet genoeg. De laatste rit won ze ook, met een halve minuut voorsprong. Na afloop zei ze dat ze al de hele week overschot had gevoeld.

Ze dronk een glas champagne, at met haar ploeg, en sprong in de auto voor een rit van 800 kilometer richting het Meer van Annecy, waar ze dinsdag als titelverdediger van start ging. Geen perfecte voorbereiding, maar de vrouw is niet te breken.

Zeven tellen

En toch lijkt het dan zover, Annemiek van Vleuten kan zichzelf ook tegenkomen. De versnelling van Anna van der Breggen, koningin van dit voorjaar, is behouden maar heeft body genoeg om een gat te slaan. Op de top is het verschil zeven tellen.

Moordend het dal in, zou je denken, maar Van der Breggen houdt het graag veilig, zegt ze later. Van Vleuten heeft op haar beurt „nog nooit zo afgezien in een afdaling”. Maar bij het binnenrijden van Le Grand-Bornand lijkt de strijd toch echt gestreden.

Lees ook dit interview met Annemiek van Vleuten: Ze is niet langer ‘het meisje van de val’

Vijfhonderd meter voor de finishlijn hoort Van Vleuten geen aanmoedigingen meer in haar oortje. Zelfs haar ploegleider heeft het opgegeven. Zelf peinst ze er niet over: ze blijft harken, stoempen, en zal niet wijken.

In de laatste honderden meters kruipt het asfalt omhoog. Shit, denkt Van der Breggen. Dit „hupsje” leek in het routeboek zo steil niet. De krachten vloeien uit haar lijf, al vijf kilometer lang. Ze sterft met het finishdoek in zicht. Als Van Vleuten dat ziet, weet ze genoeg. Ze schakelt op, vertrapt de pijn, en steekt haar rivale in extremis voorbij. Tegen zoveel rauwe veerkracht is geen fysiek bestand.

Uitbollend op de Route de la Patinoire schreeuwt Van Vleuten het uit, in hoge tonen op het ritme van haar ademhaling. In een eerste reactie zegt ze dat ze nooit opgeeft. Dat is nu eenmaal „mijn spirit” – „doorgaan tot de finish”. Ploeggenote Amanda Spratt zegt niemand anders te kennen die mentaal zo hard is, en zo veel pijn kan verbijten. Coach Gene Bates vat haar karakter als volgt samen: „Als ze iets wil, dan zal ze het krijgen”.

    • Dennis Meinema