Opinie

    • Ilja Leonard Pfeijffer

Stella kreeg Clio’s jurkje

Het schrijven van een roman, zoals ik op dit moment aan het doen ben, is een bijzonder merkwaardige bezigheid. Het vereist eigenschappen die in een andere context als psychiatrische aandoeningen zouden worden gediagnostiseerd. Ik leef al maanden in een kunstmatig opgewekte dissociatieve identiteitsstoornis die aan alle criteria voldoet van DSM-5.

Omdat ik elke dag vele intensieve uren doorbreng in het veeleisende gezelschap van mijn zelfverzonnen personages in mijn complexe fictieve wereld, zouden we in klinische termen zonder terughoudendheid kunnen spreken van een fragmentatie van mijn identiteit die wordt gekenmerkt door meerdere afzonderlijke persoonlijkheidstoestanden.

Mijn vriendin Stella volgt de vorderingen die ik met mijn roman maak op de voet. Zij is Italiaanse, dus zij kan niet lezen wat ik schrijf, maar elke avond bij het diner vraagt zij mij wat er die dag is gebeurd, waarmee zij doelt op ontwikkelingen in mijn fictieve wereld. Die vertel ik haar dan. Hele dialogen vertel ik haar na. Voor haar is het een soort feuilleton geworden, met elke avond een nieuwe aflevering. Dat stimuleert mij enorm bij het schrijven, want ik zou haar ernstig teleurstellen als ik een avond niets te vertellen had.

Het boek wordt in de eerste persoon verteld door een personage dat enigszins op mij lijkt. Hij heeft een grote liefde in het verhaal, die ik helemaal voor hem uit mijn duim heb gezogen en die ik Clio heb genoemd. Omdat het zo omslachtig is om bij het navertellen van het verhaal aan Stella telkens te praten over de protagonist of de verteller of de ikfiguur, vertel ik zijn avonturen aan Stella ook in de eerste persoon. En ook Stella vraagt gemakshalve wat ik vandaag met Clio heb gedaan in plaats van ingewikkeld te vragen naar de handeling van de verteller en het fictieve personage.

Dit leidt tot duizelingwekkende dissociaties. ‘Hoe gaat het met jou en Clio vandaag?’ vraagt Stella dan bijvoorbeeld. En dan antwoord ik dat we ruzie hebben. De dag daarna vraagt zij bezorgd of wij nog steeds niet met elkaar praten, maar dan kan ik haar geruststellen door te zeggen dat ik met haar op vakantie ben gegaan naar de Riviera. Stella vindt het leuk om dat soort dingen vervolgens ook aan haar moeder te vertellen. ‘Ilja is met Clio op vakantie aan zee’, zegt ze dan waar ik bijzit.

Stella is nooit jaloers op Clio. Behalve één keer. Het is een soort Leitmotiv in mijn boek dat Clio zich goed kleedt. Ik beschrijf haar ensembles met precisie. Zo had zij op een dag dit aan: ‘een spectaculair, kort, zwart jurkje, afgezet met een bloemmotief van witte glaskraaltjes en een wufte kraag van witte raffia, van Elsa Schiaparelli met zwarte open schoenen met een hoge hak van Fendi en lange, hangende, zilveren oorbellen van Gucci.’ Ik zoek dat soort jurkjes en schoenen op internet op. Ik kan ze beter beschrijven als ik ze voor mij zie. Dus toen ik Stella over dit jurkje vertelde, kon ik ook de foto laten zien op mijn mobiele telefoon.

Toen werd zij jaloers. Ik heb Clio’s jurkje ook voor Stella moeten kopen, er zat niets anders op.

Ilja Leonard Pfeijffer vervangt Frits Abrahams op maandag tijdens zijn vakantie
    • Ilja Leonard Pfeijffer