Eenmaal raak en het kan snel gaan

Dylan Groenewegen

Met een indrukwekkende eindsprint herhaalde Dylan Groenewegen zaterdag zijn kunststukje van vrijdag. De teller staat op twee.

Dylan Groenewegen Foto Bas Czerwinski/ANP

Hij had zijn zinnen gezet op het eerste weekend van deze Tour de France, met twee vlakke ritten op het programma die voor sprinters zijn gemaakt. Vooraf droomde hij van een ritzege en de gele trui. Maar door slechte benen en domme pech bleef Dylan Groenewegen met lege handen achter.

Tot de Nederlandse sprinter vrijdag alsnog toesloeg: met groot machtsvertoon won hij de zevende etappe. „De power is terug”, verklaarde hij voor de camera’s van de NOS. En daarmee had Groenewegen niets te veel gezegd, want een dag later – op de nationale Franse feestdag – herhaalde de 25-jarige renner van Lotto-Jumbo dit kunststukje.

Twee keer op rij de snelste sprinter in de Tour, tussen erkende toppers als de Slowaak Peter Sagan, de Colombiaan Fernando Gaviria en de Duitser André Greipel. Bovendien is Groenewegen de eerste Nederlandse renner na Joop Zoetemelk (1976) en Jan Raas (1978) die erin slaagt twee Touretappes achter elkaar te winnen.

Trots op de ploeg en zichzelf

De hoofdpersoon zelf bleef er zaterdag rustig onder. „Een beetje sturen, een beetje vechten”, omschreef Groenewegen tegenover persbureau ANP de ontknoping van de achtste etappe waarin hij het wiel van Greipel had gekozen. „Een goede keuze. Toen hij [Greipel] in aanraking kwam met Gaviria ben ik eromheen gereden”, analyseerde de winnaar. „Het is elke keer lastig om mij in een goede positie te brengen, maar de ploeg deed dat perfect. Ze vertrouwen op mijn sprint. Ik ben trots op de ploeg en op mezelf.”

Wat Groenewegen extra vertrouwen in zijn ploeg zal hebben gegeven, is dat hij de sprint ook kon winnen zonder zijn vaste gangmaker Timo Roosen, die door een valpartij achterop geraakt was. Ditmaal bleven de Duitser Paul Martens en de Noor Amund Grøndahl Jansen het langst bij Groenewegen in zijn buurt. Grøndahl Jansen was al niet eens meer verrast door diens succes.

Bij de ploegbus deelde Robert Gesink in de vreugde bij Lotto-Jumbo. „Mooi hè?”, glimlachte hij. „ We wisten dat het niet makkelijk zou worden, maar dat Dylan in orde is en vertrouwen heeft, is zeker. Dat vertrouwen groeit nu verder. Als je eenmaal raak schiet, kan het snel gaan.”

Voorlopig blijft de teller voor deze Tour op twee overwinningen staan, want zondag ging Groenewegen tijdens de tumultueuze negende etappe op zo’n 85 kilometer van aankomstplaats Roubaix onderuit. Hij liep daarbij schaafwonden op, maar hervatte de koers na een korte stop op een nieuwe fiets. Zondagavond zei hij dat hij last van zijn knie had en dat de rustdag (maandag) gelegen komt.

Elf ritzeges in 2018

Uitgespeeld lijkt de rol van de Amsterdamse sprinter, die opgroeide in de fietsenzaak van zijn ouders, geenszins. Deze Tour telt nog drie vlakke ritten, ideaal voor sprintkanonnen als hij. En met in totaal elf ritzeges heeft Groenewegen, die twee jaar geleden Roompot verruilde voor Lotto-Jumbo, dit jaar bewezen in de vorm van zijn leven te verkeren.

Wat ook in zijn voordeel spreekt: Groenewegen weet volgens zijn coach precies wat hij nodig heeft om de top te halen. „En dat combineert hij met talent en zijn mentaliteit”, verklaarde Zeeman eerder in NRC. Net als over de opening van de Tour zal Groenewegen vooraf ook over het slot hebben gedroomd. Met liefst een majestueuze sprint op de Champs-Élysées in Parijs, waar hij vorig jaar zijn eerste Touretappe won.

    • Pieter de Vries