Op routineuze tweede festivaldag komt het vuur van de jonge garde

Van de overbekende hitrevues-op-herhaling moest North Sea Jazz het op zaterdag niet hebben. Avontuurlijker was de sterke bezetting uit de Britse urbanjazz-scene in de Darling-zaal. In de poproute vielen Deva Mahal, Anderson .Paak en Jett Rebel positief op.

Nubya Garcia, een van de voorlopers in de opwindende New British Jazz Invasion. Foto Andreas Terlaak

Aan het begin van het optreden van soulzanger Leon Bridges uit Texas, gisteren tijdens de tweede festivaldag van North Sea Jazz, was de Maas-zaal zo vol dat er echt niemand meer bij kon. Beveiligers moesten het publiek met verkeersborden in hun hand naar andere zalen leiden. Maar opeens, halverwege, stroomde de zaal even snel weer leeg. Aan de strakke, stuwende en stijlvolle show van Leon Bridges zelf, met zijn puntgave, door de grote, klassieke soulmannen beïnvloedde stem, zal dat niet gelegen hebben. Maar in de Nile-zaal stond het concert van Nile Rodgers & Chic op het punt te beginnen. Ook op de tweede festivaldag van North Sea Jazz waren de 25.000 bezoekers altijd onderweg, om maar geen headliners of belofte te missen.

Leon Bridges.
Foto Andreas Terlaak
Nile Rodgers.
Foto Andreas Terlaak
Leon Bridges en Nile Rodgers.
Foto’s Andreas Terlaak

De vaste bezoekers wisten wat ze konden verwachten bij legendarische acts als Nile Rodgers & Chic en Earth, Wind & Fire, die hun goed geoliede hitrevues presenteerden – namelijk hetzelfde aanstekelijke publieksfeestje als de vórige keer dat ze op het festival stonden. De hits waren tijdloos en ijzersterk en het zat, zoals vrijwel alles op het festival, muzikaal uitstekend in elkaar. Het waren routineuze programmakeuzes die werkten, maar waarbij het experiment en avontuur ontbrak dat je op een jazzfestival toch ook op de grote podia verwacht. Zo ook het spel van de vindingrijke snaarvirtuoos Pat Metheny: er was kwalitatief geen speld tussen te krijgen, maar verrassend werd zijn optreden in een matig gevulde Amazon maar niet.

Pat Metheny.
Foto Andreas Terlaak
Publiek onderweg.
Foto Andreas Terlaak
Pat Metheny.
Foto’s Andreas Terlaak

Ruim baan voor de jonge Britse jazz-scene

Het muzikale vuur kwam op de tweede festivaldag van de jonge garde. Na een sublieme popbezetting op vrijdag, was het zaterdag in de Darling-zaal ruim baan voor de jonge Britse jazz-scene: artiesten voor wie wel nog iets op het spel staat. In deze zaal klonk het respect voor het festival door bij de artiesten, zoals drummer Femi Koleoso van Ezra Collective, die met overslaande stem zei verbaasd te zijn over hoe ver de Britse urbanjazz inmiddels is gekomen. Hij had zelf kaartjes willen kopen voor North Sea Jazz, vertelde hij. „En nu sta ik hier met al mijn vrienden op het podium.”

Bij zijn eigen Ezra Collective drumde Koleoso hard, vrijwel zonder bekkens, waardoor de jazz een rollende, donkere drive kreeg. Een half uur na het optreden van zijn eigen collectief schoof hij aan bij saxofonist Nubya Garcia, een patroon dat zich vaker herhaalde; de Britse jazzvrienden speelden veelvuldig bij elkaar in de band, steeds met een andere bandleider. De beats waren te herleiden tot de grime en broken beats uit de Londense dj-scene, maar ook afrobeat en Caribische ritmes. Bij Nubya Garcia mengden de jazzlijnen op wonderlijke wijze met reggae.

Saxofonist Shabaka Hutchings, de mentor van de Londense jazz-twintigers, mocht het Britse vriendenfeestje afsluiten met zijn groep Sons of Kemet. Gesteund door twee drummers en de heerlijk pompende tuba van Theon Cross raasde hij door de driehoek Afrika-Cariben-Groot-Brittannië. Diezelfde drang, maar dan bedachtzamer, was te horen bij de verhalende sprookjesjazz van de Zuid-Koreaanse drummer Sun-Mi Hong en zangeres Jazzmeia Horn, die een perfecte stembeheersing liet klinken.

Jazzmeia Horn.
Foto Andreas Terlaak
Publiek onderweg.
Foto Andreas Terlaak
Sons of Kemet.
Foto Andreas Terlaak
Jazzmeia Horn en Sons of Kemet.
Foto’s Andreas Terlaak

Een vroeg hoogtepunt met Jett Rebel

In de poproute viel op de tweede festivaldag onder anderen Deva Mahal op - dochter van blues-muzikant Taj Mahal - die afgelopen maart haar debuut-album Run Deep uitbracht. Haar stem is gekleurd door blues, soul en gospelgeschiedenis en ze zong haar nummers krachtig, onder meer gesteund door een zuigend orgel en een gitarist die er hier en daar een reggae-cadans doorheen weefde.

Een vroeg hoogtepunt was het energieke optreden van Jett Rebel als opener in een nog erg lege Nile-zaal. Het muzikale plezier spatte van zijn spel af, of hij het publiek nu schmierend toezong via een talk box, vlammend soleerde op gitaar of toetsen, of in een korte medley langs de andere grote namen ging die later op hetzelfde podium zouden staan. De muziek was funky, vol en van kleur verschietend, en ademde de sfeer van een extreem strakke jamsessie, met vele korte en lange solo’s, snelle overgangen tussen nummers en losse en speelse breaks. Indrukwekkend was zijn subtiele, vocaal krachtige bewerking van Whitney Houston’s ‘I Have Nothing’.

Jett Rebel.
Foto Andreas Terlaak
Publiek.
Foto Andreas Terlaak
“Artist in Residence” Michael League.
Foto Andreas Terlaak
Publiek.
Foto Andreas Terlaak
Jett Rebel en Michael League.
Foto’s Andreas Terlaak

Anderson .Paak het lekkerst achter zijn drumstel

Het duurde even voordat het optreden van Anderson .Paak tijdens North Sea Jazz op gang kwam. Het geluid van zijn band klonk kil, hard en brommend in een halflege Maas-zaal en hij nam veel pauzes om met het publiek te praten. Het multi-talent uit Los Angeles zat het lekkerst in zijn vel wanneer hij achter zijn drumstel plaatsnam en rappend, croonend en zingend opging in de muziek. Dat leidde een sterke tweede helft in, met onder meer een mooi ingetogen uitvoering van ‘The Bird’ en een verrassingsoptreden van CeeLo Green, die zondagavond op het festivalprogramma staat, en hier alvast met onvaste stem zijn hit ‘Crazy’ met de band speelde.

Anderson .Paak.
Foto Andreas Terlaak
Publiek tijdens het concert van Anderson .Paak.
Foto Andreas Terlaak
Pharoah Sanders.
Foto Andreas Terlaak
Pharoah Sanders.
Foto Andreas Terlaak
Anderson .Paak en Pharoah Sanders.
Foto’s Andreas Terlaak

Sommige artiesten kregen op de tweede festivaldag op North Sea Jazz al een staande ovatie door alleen maar het podium op te lopen. Jazzsaxofonist Pharoah Sanders (77) is weliswaar jong noch vlammend en moest tijdens zijn concert vaak even gaan zitten. Maar hij wist met zijn spirituele jazz, soms ronkende dissonanten en gloedvolle tonen, zijn publiek vakkundig geboeid én in de zaal te houden.

    • Leendert van der Valk
    • Saul van Stapele