Recensie

Deafheaven blijft de band van grootstedelijk ongemak

cd-recensie Op het nieuwe album van Deafheaven, Ordinary Corrupt Human Love, is de band op het gemak in hun eigen lichaam. Autonoom, gefocust, relaxed.

Zo klinkt volwassenheid. De Amerikaanse metalband Deafheaven, de stralende maar onzekere puber die naar het grote publiek doorbrak op Sunbather (2013), groeide uit tot een briljante, maar introverte twintiger op het fabuleuze New Bermuda (2015). Daarop verbraken ze de ketenen van de doorbraak, ze sloegen met donkere gedachten en giftige riffs het idee van zich af dat er voortaan door de muziekwereld op hun vingers zou worden meegekeken.

Op Ordinary Corrupt Human Love is Deafheaven op het gemak in hun eigen lichaam. Autonoom, gefocust, relaxed. De band heeft het overmatige alcoholgebruik dat met die bekendheid kwam weer teruggeschroefd (gitarist Kerry McCoy), en lijkt ook de strijd tegen depressie (zanger George Clarke) te winnen. Die giftige riffs zijn er nog, maar de scherpe randjes zijn bijgevijld en vallen vloeiender binnen de glinsterende postrock-texturen. De sfeer is zoet en dromerig, waarbij de nederige tamboerijn vaak net zo belangrijk is als scheurende gitaren. Luister naar het lichtzinnige shoegazeliedje ‘Near’ en probeer het te rijmen met de blackmetalwereld waar Deafheaven’s muzikale kern uit voortkomt: dat waren toch satanisten, die kerken in de fik staken en zichzelf opensneden om zeker te weten dat ze leefden? Deafheaven is en blijft de band van grootstedelijk ongemak, millennial-metal, met meer vraag- dan uitroeptekens.

Lees ook een interview met zanger George Clarke

Opener ‘You Without End’ begint als zomerse pianoballade, dat ook met de halverwege ingezette krijszang van George Clarke maar niet duister wil worden. Ook ‘Glint’ is op die manier opgebouwd: zacht oscillerende gitaren die worden opgegeten door de steeds agressiever rammende blastbeats van drummer Daniel Tracy, die tussendoor speelse ritmes blijft gebruiken om de stemming te verlichten. Gewichtige songs als ‘Honeycomb’ en ‘Canary Yellow’ (respectievelijk elf en twaalf minuten), wat lange maar kaleidoscopische, veelvormige meesterwerkjes zijn, worden uitgeserveerd met een flair en zekerheid waarin Deafheaven toont als geen ander te kunnen koorddansen tussen duister en licht.

Lees ook: Deafheaven was vorig jaar het hoogtepunt op festival Roadburn

Perfect is deze opvolger van het vrijwel foutloze New Bermuda niet: het late duet van zangeres Chelsea Wolfe met Ben Chisholm (bassist uit de band van Wolfe) is best mooi, maar valt uit de toon. En afsluiter ‘Worthless Animal’ tapt net te makkelijk uit het postrock-songbook om te overtuigen. Dat laatste kwartier had dit album, dat met ruim een uur toch wat te lang aandoet, niet nodig.

Deafheaven speelt op 22 september in Paradiso, Amsterdam.

    • Peter van der Ploeg