Recensie

De strijd van tennislegende Betty Stöve

Recensie Andere Tijden Sport portretteert Betty Stöve: de enige Nederlandse vrouw die ooit de finale van Wimbledon haalde, maar zich ook inzette voor de emancipatie van vrouwen in de sport.

Betty Stöve (rechts) wordt gefeliciteerd door Sue Barker na winst van de halve finale van Wimbledon in 1977. Foto ANP

„Viel best mee, die techniek”, mompelt tennislegende Betty Stöve als ze naar archiefbeelden van zichzelf als tiener kijkt. De beelden die haar vader schoot in de jaren 60 en 70 zijn een dankbare bron voor de documentaire Betty Serveert: De strijd van tenniskampioen Betty Stöve van Andere Tijden Sport.

Stöve (1945) is de enige Nederlandse vrouw die ooit de finale van Wimbledon haalde. In 1977 verloor ze het damesenkelspel van de Britse Virginia Wade. Stöve zit met tranen in haar ogen te kijken naar de beelden die haar vader maakte van de finale, maar komt ook droog uit de hoek met uitspraken als „Je wint ‘m niet. Je krijgt ‘m’’ over de titel ‘Sportvrouw van het Jaar’ die ze in 1977 kreeg.

De documentaire heeft twee sporen: de sportieve prestaties die Stöve leverde en haar bijdrage aan de emancipatie van tennis. In de jaren 70 kregen mannen tien keer zoveel prijzengeld als vrouwen. Om daar iets aan te veranderen, richtte ze in 1972 samen met onder meer Wimbledonwinnares Billy Jean King de Women’s Tennis Association (WTA) op. Ook organiseerden ze met hulp van sigarettenmerk Philip Morris toernooien om het vrouwentennis te promoten waarbij ze zelf controle hadden over het prijzengeld.

De beelden in de documentaire zijn prachtig. Stöve is sympathiek en het succesverhaal over de WTA is het script voor een feelgood film. Al krijg je als kijker zo nu en dan het gevoel dat de makers het lastig vonden om te kiezen tussen die twee verhaallijnen. De makers springen heen en weer tussen de wedstrijden en de oprichting van de WTA.

Ondanks de soms enigszins verwarrende opbouw is de documentaire zeer de moeite waard. Andere Tijden Sport slaagt er opnieuw in een van de prachtige verhalen die de Nederlandse sporthistorie kent, aan ons te tonen.

    • Sophie van Oostvoorn