Er was één nog betere generatie

Frankrijk-België

België beschikt over een gouden generatie, maar er stond een nóg talentvollere groep op. Frankrijk plaatste zich met 1-0 voor de finale.

Smaakmaker Eden Hazard speelde in de halve finale vrij als altijd, met onnavolgbare dribbels en bliksemsnel voetenwerk, tegen het land dat hij als kind adoreerde. Dmitri Lovetsky/AP

De grootste pech die een gouden generatie kan hebben is misschien wel dat er elders ook een gouden generatie blijkt te zijn opgestaan. In hetzelfde tijdperk, van bijna dezelfde leeftijd, op hetzelfde toernooi.

Precies dat is België dinsdag overkomen in Sint-Petersburg. Wie weet wat er nog in had gezeten. Wie weet hoe groot het feest in Brussel en Antwerpen was geweest als ze nóg een ronde hadden overleefd. Wie weet wat er was gebeurd als Frankrijk niet zo’n geweldig elftal had gehad dat voetbalt alsof het heel de wereld aan kan? Ja, dan had België zondag het WK gewonnen ten koste van Engeland of Kroatië, die woensdagavond in Moskou de andere halve finale spelen.

Maar zover kwam het niet. In interland nummer 310 sinds de laatste halve finale die België op een WK speelde (1986) eindigde het WK 2018 in Rusland voor de Belgen. Vakkundig hielden de Fransen hun minimale marge vast: 1-0.

Terwijl juist België zo voortvarend begon aan de hand van een speler die als kind nog Les Bleus adoreerde. Eden Hazard voetbalde vrij als altijd en leek op weg om het verschil te maken. Onnavolgbare dribbels, bliksemsnel voetenwerk. Eerste schot rakelings voorlangs, tweede poging met veel geluk verijdeld. Zo veel dreiging, zo veel zelfverzekerdheid. Let op Hazard en je ziet een publiekstrekker die iedere bondscoach ter wereld zonder nadenken zou opstellen. Ja, ook Didier Deschamps van Frankrijk.

Zinedine Zidane

Voor de Belgische aanvoerder en zijn broertje Thorgan (op de reservebank) was het een duel met een team dat hij als kind meer lief had dan het kleurloze België van zijn jeugd. Deze week circuleerde een vakantiefoto van hem en zijn twee broertjes, allen gehuld in het tenue waarin Frankrijk in 1998 wereldkampioen werd. Zinedine Zidane of Bart Goor: Hazard wist wel wie hem liet dromen.

Lees ook de reportages uit Antwerpen en Parijs: Belgen rouwen verbroederd, terwijl Frankrijk feest viert

Tijden zijn veranderd. Voor het België van nu bood deze halve finale de kans om opnieuw een buurland te achterhalen. Nederland is al afgeschud, strompelend op een afstand die voorlopig niet te overbruggen is. De Fransen daarentegen hebben nog altijd het aanzien dat ze in 1998 verwierven met de wereldtitel, het jaar dat de Belgische bond de zuidgrens overstak om eens te kijken wat ze in Parijs zo goed deden. Wat konden ze leren?

In Nederland hadden ze meesters over de bal gezien, creativiteit, balvaardigheid. In Frankrijk zagen ze vooral hoe het land profiteerde van regionale opleidingscentra van de bond, streng geleide internaten waar talenten doordeweeks verbleven om hun voetbal- en schoolopleiding te combineren. Die academies brengen een onophoudelijke talentenstroom voort, zoals ook dit WK te zien is.

De Belgen ondernamen nadien vergelijkbare initiatieven. Zij gingen hun talenten onderbrengen bij topsportscholen waar kinderen vier keer extra konden trainen ten opzichte van het aantal trainingen bij hun eigen club. Romelu Lukaku werd er gepolijst. Van een houterige reus naar de dynamische aanvalsleider van nu. Schaven, schaven, schaven.

Hoewel België een achterstand heeft ingelopen, beschikt Frankrijk net zo goed over een gouden generatie. Veelzeggend is dat de spelers die dit WK niét mee zijn, een elftal vormen waar andere landen bij likkebaarden. Laat staan hoe goed dit team wordt geacht, dat Frankrijk zondag aan zijn tweede wereldtitel moet helpen.

Spits Oliver Giroud heeft dit WK nog steeds niet gescoord, maar wat gaf het? Als hij, Griezmann of Pogba het niet doen, doen de verdedigers het wel met hun hoofd. Raphael Varane tegen Uruguay, Samuel Umtiti tegen België. Perfect getimed.

Na zijn goal, 55 minuten op weg, werd de spanning pas echt voelbaar. Die adembenemende nervositeit die gepaard gaat met belangen die het geluk van ieder individu op het veld overstijgen. Dit ging om het geluk van hele naties. Het verschil vanaf de goal: België moest, Frankrijk mocht.

Zeker voor de Rode Duivels voelde het als nu of nooit. De zege op Brazilië bracht het land in extase. De nationale driekleur sierde complete voorpagina’s van kranten die in de redding van Thibaut Courtois tegen Brazilië de Hand van God ontwaarden. Ja, emotie overmant soms de meest nuchtere mensen. Maar wat zou er wel niet gebeuren als België de halve finale won, laat staan de finale?

De druk op het doel van Hugo Lloris nam toe na de 1-0 van Umtiti. Frankrijk kwam er moeilijker uit, de Duivels bleven vuren op het doel van de Fransen. Maar vergeefs. Ze waren dichtbij en toch bleef die ene onmisbare kans uit. Geen een-op-een-duel met Lloris. Geen schot voor open doel.

Tot in perfectie deed Frankrijk wat het vrijwel heel dit WK doet: de boel op slot houden. Eerst tegenhouden, dan aanvallen. Geen kiertje ruimte in een team dat dit WK met de kleinste zeges genoegen neemt. Frankrijk,finalist van het minimalisme.

De harde weg

De Belgen zijn van het domineren. Geen enkel land maakte dit WK zoveel doelpunten (zeven) uit open spel. De ploeg werd het frivole tegenbeeld van de Engelsen, die in de groepsfase achter België eindigden en zich mede dankzij uitmuntende standaardsituaties voor de halve finale plaatsten. Ook dat is knap. Al lijkt het aannemelijk dat de Engelsen nu niet op een wolk hadden gezweefd als zij in plaats van België aan de andere kant van het knock-outschema zouden zijn beland. In plaats van het voetbal naar huis te brengen zouden zij inmiddels zelf al thuis zijn geweest.

De Belgen kwamen op de ‘harde’ weg terecht. Ze hadden het zwaar tegen Japan, brachten Brazilië sensationeel ten val voordat ze dinsdag hun meerdere zouden vinden in een Frans team dat zijn reputatie als titelfavoriet opnieuw waarmaakte.

In het gastland overheerste trots nadat Rusland in de kwartfinales werd uitgeschakeld. In België zal vooral teleurstelling heersen. Wie zo dicht bij de finale is, zal dit WK beschouwen als een gemiste kans. Dinsdag had het gekund. Vanaf deze woensdag misschien wel nooit meer.

    • Fabian van der Poll