Recensie

Ontaarde Vlaamse jeugd in ‘Wij’ schokt niet echt

Drama Volop schokkende momenten in ‘Wij’, maar die blijven niet doorzinderen na het verlaten van de filmzaal.

In de verfilming van de shockroman'Wij' volgen we acht pubers die tijdens een broeierige zomer hun grenzen wel heel snel verleggen.

In een van de eerste scènes van Wij zien we hoe het rokje van een blozende tiener door haar vrienden speels omhoog wordt getrokken terwijl ze op een viaduct staat. Tien minuten later neemt hetzelfde engelachtige meisje enthousiast haar eerste pornofilm op.

In de verfilming van de shockroman van het Vlaamse schrijfduo Elvis Peeters volgen we acht pubers die tijdens een broeierige zomer hun grenzen wel heel snel verleggen. Hun seksuele experimenten en uitspattingen in het landelijke Wachtebeke, een dorpje op de grens tussen België en Nederland, heeft desastreuze gevolgen.

Schokkende momenten bevat de debuutfilm van Rene Eller volop, van raadspelletjes waarbij objecten anaal worden ingebracht tot een zwangerschap die hardhandig ten einde wordt gemept. Naarmate de film vordert vraag je je wel steeds meer af waar je eigenlijk naar kijkt. Experimenteerdwang? Verveling? Gebrek aan idealen?

De makers zeggen geen verklaringen te willen geven voor het gedrag van hun personages. Dat suggereert een betekenisvolle leegheid; Bret Easton Ellis bij middeklassekinderen op het Vlaamse platteland. Tegelijkertijd hebben ze zeer expliciete voice-overs toegevoegd. We blikken terug op de zomer door de ogen van vier van groepsleden, die tussen het soms wat hoogdravend gemijmer allemaal een reden suggereren voor hun gedrag. Heel consequent is Wij dus niet. Zo lijkt de film ‘iets’ te willen zeggen over de hedendaagse jeugd - richtingloos, schaamteloos, decadent - maar voelt hij tegelijk soms gedateerd. Telefoons worden wel gebruikt om tijdens het masturberen naar elkaar te bellen, nieuws lezen de jongeren in de krant.

Dat is jammer, want Eller maakt van een doorsnee dorp een uitzonderlijk filmische locatie waar de zomerse loomheid vanaf spat; treurige maisonnettes worden afgewisseld met uitnodigende groene velden. Ook het contrast tussen de soms liefelijk aandoende cast en hun daden maakt dat de beelden in de film vaak extra hard aankomen. Maar dat is niet voldoende om ervoor te zorgen dat de schok die Wij zo graag teweeg wil brengen ook blijft doorzinderen na het verlaten van de filmzaal. Zegt dat iets over dit tijdperk?

    • Sabeth Snijders