Opinie

    • Marcel van Roosmalen

Geschiedenisleraar

Dertig jaar geleden overvielen Dieter Degowski en Hans-Jürgen Rösner een kantoor van de Deutsche Bank in Gladbeck Ze namen een aantal mensen in gijzeling met wie ze in een gekaapte lijnbus door Duitsland en Nederland vluchtten. Twee gijzelaars van 15 en 18 werden door de criminelen doodgeschoten. Ik zou het nooit hebben geweten als een oud-huisgenoot me geen YouTube-filmpjes had laten zien van de doorgeschoten journalistiek tijdens het drama. Degowski en Rösner gaven interviews tijdens de gijzeling en lieten reporters bij hen in de vluchtauto plaatsnemen.

Ik deed enthousiast en stelde voor om er een boekje van te maken.

Zoals de dingen dan gaan: vorige week vond ik mezelf terug in de hagelnieuwe Opel Astra van mijn oud-huisgenoot, inmiddels huisvader en leraar geschiedenis. Hij had de reis tot in detail voorbereid. Op de achterbank lag een mapje met interviewkandidaten. De tocht ging van Gladbeck, naar Bremen en Hamburg en via Keulen en Oldenzaal weer terug naar huis.

Hij zei: „Geschiedenisleraar ben je ook in je vrije tijd.”

Dat klopte, na drie dagen wist ik weer wanneer de vrede van Munster was getekend en dat de opbrengst van de oogsten onder Karel de Grote omhoog ging vanwege de invoering van het drieslagstelsel.

Er zaten ook nadelen aan het leraarschap. Om dat te kunnen begrijpen moest ik het lied ‘Roetewisser’ van de Maastrichtse charmezanger Fabricio maar eens opzoeken op YouTube en me daarbij dan een bus vol pubers voorstellen die tijdens een studiereis allemaal tegelijkertijd met de handen voor het hoofd een ruitenwisser nadeden.

Van het beddengoed van Hotel Haus Kleimann Reuer in Gladbeck kreeg ik eczeem

De door hem geboekte hotels lagen zonder uitzondering aan de rafelranden van Duitse steden. Van het beddengoed van Hotel Haus Kleimann Reuer in Gladbeck kreeg ik eczeem.

De laatste avond keken we in een bierhal met Russen en Kroaten naar de laatste kwartfinale. Na de strafschoppenserie lagen de Russen als gewonde dieren op de grond, terwijl de Kroaten elkaar van blijdschap bier in het gezicht spuugden.

Hij keek alsof hij wel ergere dingen had gezien en begon over het boek 1812 van Adam Zamoyski waarin hij de hele tijd had zitten lezen. Het ging over de terugtocht van het leger van Napoleon uit Rusland. Een van de gruwelijke details was dat een commandant opdracht gaf om aan het gehuil van baby’s een eind te maken toen er in een koeienstal moest worden overnacht. De volgende ochtend bleek dat zijn manschappen de baby’s hadden verdronken in een waterbak.

Timing was misschien wel de belangrijkste eigenschap van een goede docent, concludeerde mijn vriend terwijl hij van een biertje nipte. „Wanneer en hoe vertel je welk verhaal zodat het blijft hangen.”

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.
    • Marcel van Roosmalen