'Zouden de jongens uit de grotten naar de finale van het WK kunnen?'

Reddingsoperatie Thailand

Het dorp van de Thaise jongens die vast kwamen te zitten in een grot leeft intens mee met de pogingen hen te redden.

Thaise leerlingen mediteren. Foto /EPA

Zijn ouders hebben hem altijd voor de grotten van Tham Luang gewaarschuwd. „Het is een gevaarlijke plek, er waren geesten rond. Al generaties lang praten we daarover”, zegt leerling Pitthawat Intawong. Eén van de jongens van het voetbalteam is een vriend van zijn broer, die een paar klassen hoger zit. „Maar die jongens waren niet bang, ze gingen vaak naar de grotten.”

Zes van de twaalf jongens uit het voetbalteam dat vast kwam te zitten in een grot in het noorden van Thailand, gaan naar deze Mae Sai Prasitsart School, waar ook Intawong op zit. Op het sportveld trappen wat jongens over met een bal. Aan de picknicktafels buiten op het schoolplein hangen groepjes leerlingen zoals alleen pubers dat kunnen. Maar natuurlijk maken ze zich „de hele tijd veel zorgen” over hun schoolgenoten, zegt Intawong.

Inmiddels zijn acht van de dertien man, twaalf jongens plus hun coach, gered. Maandag hebben reddingsduikers weer vier jongens naar buiten weten te krijgen en de operatie ging sneller dan bij de eerste keer. Welke jongens nu gered zijn, houden de Thaise autoriteiten geheim. Dinsdag hopen ze het laatste groepje van vijf te redden. Maandag kwam premier en legerleider Prayuth langs, dat duidt erop dat de Thaise overheid er inmiddels op durft te hopen dat dit een succesverhaal gaat worden.

De school heeft een plan klaar voor als de jongens straks weer gezond genoeg zijn om lessen te volgen. Ze komen in een aparte klas om hun achterstand in te halen, vertelt gymleraar Montean Mamart, en de geplande examens volgende week hoeven zij hoe dan ook niet te doen. Hij maakt zich geen zorgen of ze misschien trauma’s hebben: „We regelen goede begeleiding voor ze.”

Lees meer over de reddingsoperatie zondag: De dag van de heroïsche redding in Thailand

Mamart geeft zelf gymles aan twee van hen. Het zijn gewone, sportieve knullen, zegt hij, die van voetballen en fietsen houden. „Niets bijzonders of anders dan de anderen.” De school heeft deze week speciaal twee uur per dag voor de media gereserveerd, zodat de leerlingen verder zo weinig mogelijk gestoord worden.

Helikopters op standby

Een paar kilometer verderop vertelt pastoor Phasawi Cheomue dat het team vaak voetbalde tegenover zijn kerk, op het veld waar nu twee helikopters standby staan voor de reddingsoperatie. De meeste teamleden zijn boeddhistisch, zegt hij, maar van een jongen komen de ouders geregeld naar zijn kerk. Ook toen zij al vast zaten in de grot: „Ze waren moe en verdrietig.”

Hoe stressvol deze dagen ook voor hen mogen zijn, toch denkt de pastoor dat deze ervaring uiteindelijk goed voor de gezinnen uitpakt. „Het zijn simpele, vaak arme families. En ze krijgen nu zoveel steun uit alle hoeken van het land.”

Ook de docenten van de school hebben een soort fonds opgezet, vertelt leraar Mamart. Voor elk gezin zit er 2.000 Thaise baht in, ongeveer 51 euro. Veel van de gezinnen kunnen het goed gebruiken, zegt hij. Maar van sterallures van de jongens, omdat ze zoveel aandacht hebben gekregen wereldwijd, wil hij niets weten. Ze mogen van hem best naar de televisie als ze daar worden uitgenodigd. „Maar niet door de weeks, dat doen ze maar op hun vrije dagen.”

In het groepje klasgenoten van Pitthawat Intawong barst een fikse discussie los. Zouden de jongens uit de grotten de finale van het wereldkampioenschap voetbal kunnen halen, waar ze voor zijn uitgenodigd? Tuurlijk, zegt de een, dat is toch pas komende zondag? Ja, maar ze moeten wel fit genoeg zijn, zegt een ander. De Thaise dokters zijn „geniaal”, dus dat komt vast goed, zegt weer een ander. „En de jongens zijn sterk.”

    • Annemarie Kas