Het buurtzwembadje moet hoe dan ook weg

Deventer Van B en W mocht het zwembadje in de voortuin. Maar toen bleek het een ‘constructie van enige omvang’ waarvoor vergunning nodig is.

Het omstreden zwembadje in de Deventer volkswijk het Rode Dorp. Foto Daniel Niessen

In het zwembadje aan de Landstraat in Deventer dobbert de 9-jarige Tamara rond op een opblaaseenhoorn. Ze woont een straat verderop en meestal is ze niet de enige in het badje. „Doordeweeks komen de buurtkinderen meteen uit school hier zwemmen”, zegt Wesley de Vries, die het badje neerzette.

Het bad, eigenlijk: vijf meter lang, tweeënhalve meter breed en een meter hoog. Er passen zo tien kinderen in. Al jaren zet De Vries in de zomermaanden een badje neer, maar dit grote exemplaar is nieuw. „De kinderen uit de buurt vragen er elke keer om, en ze worden ook steeds groter.” De buurt, het Rode Dorp, is een volkswijk waar het leven zich in de voortuintjes afspeelt. Buren schuiven aan voor een bakje koffie, wie langsfietst stapt af voor een praatje.

Deze zaterdag stoppen ze om te informeren naar de laatste ontwikkelingen in wat in lokale media de ‘zwembadrel’ is gaan heten. De gemeente en de woningbouwvereniging eisten namelijk dat Wesley de Vries het zwembad opdoekte – uiterlijk afgelopen vrijdag. Maar De Vries piekert daar niet over. Waarom het weg moet, snapt hij niet: „Ze zeggen telkens iets anders. Eerst dat er water in de woningen kan komen, dan dat er schade aan de ramen kan ontstaan door chloorwater. Dan weer dat we een vergunning moeten hebben. Voor een zwembadje!”

Wijkmanager

Eerst, begin april, stond het zwembad op de stoep en daar was de gemeente niet blij mee – dat was nog te begrijpen. Met de wijkmanager spraken ze af dat het badje verplaatst zou worden, naar de voortuinen van nummer 16 en 18 – de buren van De Vries en zijn vrouw Wendy Meyer. „Die vonden dat geen probleem. Leuk juist.”

Met hulp uit de buurt kwam dat in een weekend voor elkaar, nu twee weken geleden. Water eruit, tuinhekje weghalen, vlonder timmeren waarop het bad kon staan, kraan weer open. Meyer bakte voor iedereen hamburgers. De wijkmanager had zelfs toestemming van het college van B en W geregeld en droeg 200 euro bij voor de onkosten van het verwijderde hekje. Want de gemeente juichte het toe: het buurtzwembad was goed voor de saamhorigheid. En veel gezinnen in het Rode Dorp hebben geen geld voor het openbare zwembad.

foto: Daniel Niessen

Maar toen kwam er een brief van woningbouwvereniging Rentree, eigenaar van nummers 16 en 18. Dit was „geen wenselijke situatie en bovendien onveilig”. Onzin, vond Wendy Meyer: hier houdt altijd wel iemand een oogje in het zeil. „En hebben kinderen geen zwemdiploma, dan komen de ouders mee. Dat hebben we zo afgesproken.” Maar het zwembad was „te groot” en Rentree hield de bewoners „verantwoordelijk voor de gevolgschade”, als het bad lek zou slaan. Ze wilden nog wel in gesprek over een „geschikte locatie” voor het bad.

Dat gesprek was vrijdag. „Maar er was geen oplossing”, zegt De Vries. „Ze zeiden dat we het zwembad echt weg moesten halen.” Dat stond ook in een brief van Rentree die vrijdagavond bij alle buurtbewoners werd bezorgd. Wesley de Vries voelt zich gekoeioneerd, zegt hij. „Tegen dat soort mensen kun je weinig.”

Tussen de uitnodiging en de afspraak was tot Rentree doorgedrongen dat er geen oplossing wás, zegt directeur Liesbeth van Asten. „Van de gemeente hoorden we dat er voor zo’n zwembad een vergunning nodig is. Dat kwam voor ons als een verrassing. Daarmee bleken er geen alternatieven.”

Omgevingsvergunning

Een vergunning voor een zwembadje? Gemeentewoordvoerder Maarten-Jan Stuurman legt het schoorvoetend uit. Een ambtenaar ontdekte afgelopen week dat er voor het zwembad van Wesley de Vries een ‘omgevingsvergunning’ nodig is, omdat het wettelijk als ‘bouwwerk’ telt, niet als voorwerp. Want het bad is „een constructie van enige omvang”, die er „langer dan 30 dagen” staat. Stuurman: „Dat bedenkt geen normaal mens natuurlijk, maar daardoor zitten we nu in een lastige situatie. Je zou zeggen: geef gewoon die vergunning af, maar dat kan niet. Dan gelden er ook regels voor de veiligheid en hygiëne van zwembaden, en bij ongelukken is de gemeente aansprakelijk. Een oogje dichtknijpen kan niet meer.”

Dat de gemeente „bestuursdwang” zou toepassen om het bad te laten verwijderen, zoals Rentree in de laatste brief schreef, is volgens Stuurman voorlopig opgeschort. „Dat je eerst zegt dat het zwembad in de voortuin kan staan en ze de volgende week dwingt om het weg te halen, voelt te absurd voor woorden. Maar het vervelende is: het badje moet hoe dan ook weg.” De gemeente beraadt zich nog op het vervolg.

Op andere plaatsen in Deventer verschijnen inmiddels ook zwembadjes op straat.

Foto Daniel Niessen

Actiestemming

In het Rode Dorp heerst ondertussen een actiestemming. Wesley de Vries neemt handtekeningen in ontvangst van buren die zich achter hun onverzettelijkheid scharen. Buurvrouw Petra van Steenbergen komt vertellen dat ze haar dochter heeft opgestookt om óók een zwembadje te kopen en dat als protest in de voortuin te zetten.

Elders in Deventer zette Riekus van Engelen ook een zwembadje op de stoep. „Al voordat er water in zat, kwamen er stadswachten kijken”, zegt hij. „Maar waar zie je hier een bordje dat er geen zwembad mag staan? En iedereen in de buurt vindt het prima.”

    • Thomas de Veen